Pasemka

Posted on 24 mei 2015

0


Op zondagochtend om half vier opstaan is, zoals altijd, een feest. Om vijf uur rijdt de bus weg, iets later spoeden de directeur en ik ons in zijn auto naar kindertehuis Dom Dziecka Droga, waar leerlingen uit 4 vwo voor het vierde jaar op rij hun maatschappelijke stage vervullen.

De reis kent geen noemenswaardige hoogte- of dieptepunten. ’s Avonds wandelen we naar ‘ons’ Wolsztyn, dat we inmiddels kennen gelijk de zak van een broek die we nog niet zo heel lang hebben, maar toch alweer een tijdje. De fitnessapparaten bij het meer mogen zich in een grotere belangstelling verheugen dan vorig jaar, terwijl de gekleurde fonteinen op het plein het juist minder goed doen.

Maandagochtend worden we, onder het genot van een boterham uit 2014, officieel verwelkomd door de besnorde knuffelbeer die zich de nieuwe directeur mag noemen. De oude was toe aan een nieuwe uitdaging, wat nog een hele opgave is als je net bent gearresteerd en ontslagen wegens niet nader gespecificeerde activiteiten die in de functieomschrijving ontbreken. Na het eten worden er in rap tempo zeventien IKEA-bedden in elkaar gezet, nadat de muffe oude troep is afgevoerd. Aan het einde van de middag neemt de inmiddels traditionele motorglider een groot deel van de leerlingen de lucht in voor een panoramische blik op Wolsztyn. ’s Avonds brandt het kampvuur, net als alle avonden erna.

Dinsdag is IKEA-dag. In Poznań kopen we beddengoed, terwijl de leerlingen goedgemutst in de tuin schilderwerk verrichten. De speurtocht door Wolsztyn die volgt, geleid door oudere kinderen uit het huis, kent geen winnaars, slechts verliezers. Daarna wordt er gebowld in het sportcentrum waar we vorig jaar nog tequila sunrise dronken.

Woensdag: ’s ochtend werken, ’s middags een regenachtige barbecue in een openluchtmuseum, met volksdansen op Vlaamse muziek. De twaalfjarige Zosia arrangeert massaal huwelijken en duldt hierin geen tegenspraak. Het is de mooiste dag van ons leven.

Op donderdag is er niet veel werk meer te doen. De directeur neemt ons mee naar de stoomlocomotieven, alwaar een Duitssprekende gids met autistische trekjes een vlammend verhaal houdt over álle technische details van álle treinen ter wereld. We leren dat alle stoomlocomotieven in iedere film die ooit is gemaakt worden gespeeld door dezelfde Ok1-359, bouwjaar 1917, uit Wolsztyn.

Het afscheid van de Poolse kinderen gaat, anders dan voorgaande jaren, gepaard met een jankpartij van Bodzewiaanse proporties (in Bodzewo, waar het andere kindertehuis staat, mag je de bus niet in als je bij het afscheid geen tranen met tuiten hebt gehuild). De populatie alhier wordt steeds jonger en de krassen in de arm van een tienjarig meisje helpen ook niet echt mee om de waterlanders te bedwingen.

Op de terugreis worden we door imaginaire hogere machten de verkeerde kant op gestuurd en rijden we een paar kilometer om (150), maar we zijn toch veel sneller dan de bus, dus dat mag de pret niet drukken. Hetzelfde geldt voor paniektelefoontjes onderweg, iets met verkeerde examens. Oud nieuws, inmiddels.

Ben ik nog iets vergeten? Ja: dat wij de beste leerlingen hebben.

Advertenties
Posted in: Polska