Cactus

Posted on 20 maart 2015

0


De Citroën C4 Cactus: je houdt van hem of je haat hem.

Of je vindt het op zich best een grappig autootje, meer niet. Of je bent verliefd tot over je oren, maar je vindt ‘houden van’ wel weer meteen erg zwaar, omdat je weet hoe vergankelijk de schoonheid van auto’s kan zijn. Of hij was je eigenlijk nog niet opgevallen. Of hij zou wat jou betreft wat minder hoog op zijn wielen mogen staan, maar verder is hij wel oké. Of je vindt het typisch zo’n auto voor communicatiespecialisten en directiesecretaresses die te weinig aandacht krijgen. Of je hebt niets met Franse auto’s. Of hij is nú wel leuk, omdat je hem nog niet zo heel vaak ziet, maar stel je voor dat je er over een tijdje mee wordt doodgegooid of –gereden, wat dan?

Of je bent eerlijk gezegd wel gecharmeerd van de kekke kleurtjes, de verfrissende eenvoud, de voorbank uit één stuk en de eigenaardige panelen op de deuren, maar je durft het niet toe te geven omdat mensen op Twitter – die zelf bij wijze van spreken een Suzuki Alto of een Renault Clio of een Ford Kadett hebben – hem beschimpen omdat ze niet zo’n verfijnde en eigenzinnige smaak hebben als ze doen voorkomen of omdat ze iemand met veel meer volgers napraten of omdat ze hun kop niet boven het maaiveld uit durven steken, terwijl ze misschien, diep in hun hart, niets liever zouden willen, want ze gaan dóód van de onbeschrijfelijke saaiheid die hun Kia of Toyota of Daihatsu over het straatbeeld uitstort.

Of je ziet heus wel dat hij meteen bij zijn geboorte al een klassieker was, in de lijn van de DS en de 2CV, maar je vindt de schreeuwende kleuren een beetje te veel van het goede, je bent immers ook niet meer de jongste, hoewel je je eventueel wel iets kunt voorstellen bij gedistingeerd donkergrijs met zwarte zijpanelen en zwarte lichtmetalen wielen en een zwart met grijs interieur.

Of je was vastbesloten je wederhelft ervan te overtuigen dat hij zichzelf uiteindelijk ruim terugverdient omdat hij veel goedkoper in onderhoud, brandstofverbruik en wegenbelasting is dan een vijftienhonderd kilo zware Volvo van ruim twintig jaar oud en dat je geen zorgen meer hebt over onderhoud en onverwachte reparaties als je hem voor minder dan vierhonderd euro per maand particulier leaset en daarbij is hij véél makkelijker in te parkeren, maar je ziet je droom min of meer in duigen vallen omdat je ergens op internet hebt gelezen dat de zitpositie voor lange mensen verre van ideaal is omdat de verstelmogelijkheden van de bank blijkbaar nogal beperkt zijn, hoewel je natuurlijk ook wel weet dat je dat eerst zélf zou moeten ervaren bij de Citroëndealer, want zeg nou eens eerlijk: zit je in de Volvo dan zo lekker met die lange poten van je?

Meer mogelijkheden zijn er simpelweg niet. De Citroën C4 Cactus is bepaald niet de eerste auto die de samenleving in twaalf kampen verdeelt, maar zó duidelijk was het nog nooit.

Cactus

Posted in: Automotief