Abraham

Posted on 13 augustus 2014

1


Ik zou Abraham hebben gezien. Niet alleen dat: ik zou er ook nog van op de hoogte zijn waar de beste man zijn mosterd pleegt in te slaan. En dat zou gisteren allemaal gebeurd moeten zijn. Nou, ik ken die hele Abraham niet en ik ben de hele dag mijn huis niet uit geweest, o ja, we hebben een hazelnootgebakrun gemaakt met de auto – ik was namelijk jarig en er zit hier in de stad een bakker met nogal lekker hazelnootgebak – maar bij mijn weten zijn we toen niet langs een kruidenier of mosterdspeciaalzaak gereden, dus bovenstaande veronderstellingen komen me nogal vaag voor en mijn alibi lijkt me waterdicht.

Nóg gekker werd het toen er zelfs mensen waren die me Abraham noemden, mensen die ik al járen ken, die echt wel weten dat ik niet zo heet. Dat was het moment dat, naast trek ik zo’n hazelnootgebakje, de behoefte begon te groeien om het wereldwijde web te betreden en op zoek te gaan naar het signalement van die kerel. Wat heeft hij uitgevreten? Is hij soms vermist? Heeft hij in verwarde toestand, in pyjama en op pantoffels, zijn huis verlaten toen hij tot de ontdekking kwam dat het potje grove mosterd leeg was? Dat verklaart echter niet waarom vrienden en familieleden mij voor Abraham aanzien en daarbij: ik kon niet op internet, ik was immers jarig en er was visite. Frappant detail: ik had al van twee mensen een pot mosterd gekregen. Terwijl ik niet bekendsta als fervent mosterdliefhebber. Ik lust het wel, hoor, daar niet van.

Inmiddels is de verjaardagsstorm gaan liggen, de visite is opgeveegd en ik ontdek dat Abraham vele gezichten heeft. Soms heeft hij een snor, vaker een volle baard, af en toe een bolhoed maar dan betreft het de legendarische Vader Abraham. Er gaat mij iets dagen: volgens mij heb ik de versie met baard en zonder bolhoed een paar keer zien zitten, meestal op bankjes in voortuinen. Er staat me ook iets van een lege, levenloze blik bij. Hij heeft trouwens een behoorlijk ouwe kop. Heb ik ook zo’n ouwe kop?

En dan nog iets: misschien halen mijn herinneringen dingen door elkaar, ik word immers ook een dagje ouder, maar volgens mij hingen er altijd slingers voor het raam. Is de man wellicht een berucht partycrasher met een mosterdfetisj? Komt daar de veronderstelling vandaan dat ik hem wellicht heb gezien? Waren de potjes mosterd een soort lokmiddel? Maar we hebben geen bankje in de voortuin, alleen fietsen. Er heeft absoluut geen bebaarde bejaarde in onze voortuin gezeten, daar steek ik mijn hand voor in het vuur – of in de barbecue die ik voor mijn verjaardag heb gekregen, een soort zinken emmer met een rooster erop, kek ding! En waarom zou je ook op een wildvreemde fiets in een wildvreemde voortuin gaan zitten? Belachelijk!

Dus ik zeg het nog één keer en dan wil ik er echt vanaf zijn: nee, ik heb die gast niet gezien, en wie zijn mosterddealer is weet ik ook niet.

Advertenties
Posted in: Autobio