Taart

Posted on 16 juli 2014

1


Vandaag is mijn vrouw jarig. Hoewel ze er doorgaans weinig aandacht aan besteedt zijn de felicitaties, via Facebook en anderszins, niet van de lucht. De ene nog uitbundiger dan de andere, maar die van Centraal Beheer Achmea spant de kroon.

Centraal Beheer Achmea. We hebben daar een paar verzekeringen, dus onze geboortedata zijn bekend en dan is een felicitatie uit het oogpunt van klantenbinding niet heel vreemd. Meer verbazing wekt de serieus overwogen manier waaróp: een sliert confetti door de brievenbus, voor de deur het symfonisch orkest (wélk symfonisch orkest?) dat de hele dag ‘Happy Birthday’ speelt, afgewisseld met een paar van haar favoriete hits.

De héle dag. Nog afgezien van de vraag of we daar blij mee moeten zijn: ik weet niet hoe groot ‘het symfonisch orkest’ is, maar ik neem aan dat ‘het symfonisch orkest’ het niet voor niets doet. Dus dáár gaat onze premie naartoe. Nee, niet, bij nader inzien denkt de verzekeringsmaatschappij in kwestie dat de jarige misschien liever in alle rust een slagroompunt eet, dus daar besluiten de medewerkers hun best voor te gaan doen. De verzuchting ‘Als dat maar goed gaat bij ons in Apeldoorn…’ wekt weinig vertrouwen in de toekomst, maar ja, we hebben die verzekeringen nu al.

Verrassing: er is een link naar een filmpje! Gelukkig verraadt de knulligheid direct dat dáár geen duur reclamebureau voor is ingehuurd, van onze centen, maar toch werpt zich de vraag op: waar kénnen die mensen mijn vrouw van, dat ze al die moeite doen om speciaal voor háár verjaardag een filmpje te maken? Of weet ik toch minder van haar dan ik dacht?

Hoe dan ook: in het filmpje is een informeel geklede meneer te zien die met een slagroomtaart over de één of andere afdeling van Centraal Beheer Achmea zwiert, mijn vrouw ondertussen familiair toesprekend, terwijl de rest van de afdeling uitbundig ‘Lang Zal Ze Leven’ zingt. Ik mag hopen dat het koffiepauze is. Terwijl mijn vrouw stoïcijns blijft volhouden dat ze die kerel nog nooit heeft gezien, geeft hij de taart door aan een mevrouw in het paars, die haar ook feliciteert.

Zo gaat de taart van hand tot hand, als een zoete orgie, zij het dat hij nog altijd onbezoedeld is. Een vriendelijke mevrouw – de afdelingschef? – stelt juist voor de taart aan te snijden als de telefoon gaat. Vreemd genoeg zet ze de taart niet op het bureau waarop de telefoon zich bevindt, maar op de bureaustoel. Dan verschijnt het prototype van de boekhouder gnuivend in beeld. Terwijl hij aan mijn vrouw vraagt of ze nog leuke cadeaus heeft gekregen – waar bemoeit hij zich mee? – gaat hij nonchalant op de stoel zitten. Op de taart, dus. De polonaise komt abrupt tot stilstand, iedereen is aangedaan.

Even Apeldoorn bellen, ja. Maar ze zijn al in Apeldoorn, dus dat moet geregeld zijn zodra de koffiepauze is afgelopen, zou je denken. Van een vervangende taart hebben we echter niets vernomen. Terwijl duidelijk is te zien dat het niet de schuld van mijn vrouw was.

Posted in: Consumentenleed