Poznań

Posted on 15 mei 2014

0


Er gaat nog nét geen handgemeen aan vooraf, maar uiteindelijk weet Herr Direktor bij de verslagen beambte van Koleje Wielkopolskie te bedingen dat onze groep voor de helft van de prijs met de trein van Wolsztyn naar Poznań mag en weer terug. De kinderen hebben na alle inspanning wel een dagje shoppen en/of cultuursnuiven verdiend. En anders wij wel. Je hebt immers niet iedere dag de gelegenheid om naar McDonalds, Starbucks of zelfs Kentucky Fried Chicken te gaan.

Poznań is met pakweg 550 duizend inwoners de vijfde stad van Polen. Een stad met een rijke historie, en dat zullen we weten. We hebben dit dagje ingelast zodat de directeur, die het nogal druk heeft, zich even niet met ons bezig hoeft te houden – de klus is immers geklaard – maar daar denkt hij zelf anders over. Hij moet en hij zal mee, mét zijn dochter. Om ons ieder kunstwerk, ieder straatje, ieder historisch gebouw te tonen. Mét uitleg, in zeer gebrekkig Duits, nadat zijn dochter het al uitgebreid in duidelijk Engels heeft uiteengezet.

Het hoogtepunt, volgens hem, is het Raadhuis aan de Stary Rynek, de Oude Markt. Het wapen van Poznań bevat twee herengeiten, en deze bokken plegen iedere dag om 12 uur uit een bovenkloks luik te komen, hoog in de gevel van het gebouw, om elkaar vervolgens twaalf keer gretig te lijf te gaan. Een bezienswaardigheid van heb ik jou daar, die in werkelijkheid weinig voor blijkt te stellen. De beesten ráken elkaar niet eens. Die minuten krijgen we dus nooit meer terug. De achtergrond van dit spektakel wordt uitgebreid door de directeur uiteengezet, maar staat gelukkig ook op Wikipedia.

De kinderen hoeven dit niet meer mee te maken: na een treinreis van anderhalf uur, langs héél veel vervallen stations, hebben we ze op aandringen van de directeur twee uur langs beelden, fonteinen en bibliotheken gezeuld, maar daarna laten we ze vrij – onder mild protest – zodat ze zich op hun geliefde Amerikaanse horecaketens kunnen storten.

De begeleidende dames gaan shoppen. Ik wil ook best shoppen, dat geef ik gewoon toe, maar het mag niet van Herr Direktor en onze eigen hotemetoot. We moeten naar Brovaria, een grand café met eigen bierbrouwerij. Zojuist hebben we in het grillrestaurant waar we gingen eten al een halve liter Tyskie in onze strot gegoten gekregen en ook nu gaan we er niet aan ontkomen. De keuze valt op honingbier. We wachten op de ober om te bestellen, ik moet duidelijk maken dat ik een kleintje wil. Als de ober arriveert, blijkt dat ik de bestelling heb gemist. Na wéér een halve liter zoeken we het station op, wat wonderbaarlijk goed lukt.

Morgen weer naar huis. Terug in Wolsztyn gaan we ter afscheid naar de kantine van een sportschool. Vreemde keuze, maar de opgedrongen Tequila Sunrise smaakt er niet minder om, wat ook geldt voor de appelsap met wodka, nu in een totaal ander glas en zonder druif, perzik en plant. Afscheidsverzachtend, bovendien.

Ik weet ook niet waarom het altijd over drank moet gaan.

Posted in: Polska