Okrutny

Posted on 22 mei 2013

0


Op de steile, met brandnetels bezaaide oever van het schijnbaar onbegaanbare stroompje liggen al een paar kajaks als we bij Ruchockim Młynie arriveren. Het taxibusje moet nog terug voor de rest van onze groep, dus dat gaat weer minimaal drie kwartier duren. Ondertussen helpt de aardrijkskundedocente van Zespół Szkół Ogólnokształcących w Wolsztynie de eerste leerlingen alvast in de boten.

Onder de brug proberen de meisjes, wachtend in de kajaks, de vele spinnen, muggen, libellen en andere insecten weg te gillen. Een grote stofwolk kondigt het busje aan, met de jongens erin. Tien minuten later wordt de rest van de kajaks afgeleverd, een stuk ouder en minder comfortabel dan de exemplaren die er al waren. Ik weet de brandnetels te omzeilen en neem plaats achter Benon. De overlevingstocht begint.

De Dojca brengt obstakels, zoals tot uitstappen nopende watervalletjes en boomwortels waar we overheen moeten stappen terwijl de kajak eronderdoor glijdt, maar ook adembenemend natuurschoon. Gaandeweg wordt het water breder en beter begaanbaar en ineens zijn we op het eerste meer, Jezioro Wolsztyńskie. Voor ons doemt het eiland Tumidaj op, maar we hebben de stroom tegen en we zijn moe van twee uur onafgebroken kanoën, dus het duurt nog even voordat we daar zijn. Het harde kunststof van de boot snijdt in mijn rug, mijn benen zijn totaal gevoelloos. Op het eiland meren we aan en rusten we uit, tien minuten.

Niet veel later peddelen we, aan de overkant van het meer, weer op de Dojca, nu vredig en voorlopig zonder obstakels meanderend door een landschap van bescheiden bebouwing en eeuwenoud geboomte. We zijn vlakbij ons tijdelijke huis, Dom Dziecka Droga, maar we hebben nog een stuk te gaan. We komen bij een sluis die het niet meer doet, dus we moeten uitstappen en klunen. Even uitpuffend op de steiger zie ik het huisstofmijtrijke hotel waar we afgelopen winter hebben overnacht, tijdens het voorbereidende reisje. Toen lag er sneeuw, nu schijnt de zon.

Aan de andere kant van de weg, waar de rivier een meter lager is, zien we kuikentjes in nood. De eerste is door een Poolse meneer uit de sluis gevist, de tweede spartelt wanhopig rondjes terwijl moeder eend twintig meter verder aarzelend wacht. Benon besluit tot een reddingsactie over te gaan. Als we onder de brug het hulpbehoevende kuikentje uit het water hebben geschept, zien we nummer drie van de waterval zeilen, in een berg van troep en takken. Met gevaar voor eigen leven – nou ja, een nat pak – plukken we het dier eruit.

Als we het drietal bij moeder willen afleveren is ze verdwenen. Enkele honderden meters verder zien we een andere eend, met een rits kleintjes. We laten de kuikentjes los en twee ervan schieten meteen de verkeerde kant op, het hoge riet in. De derde vervolgt zijn spartelende doodsstrijd, in regelmatige, trieste cirkels. De eendenfamilie neemt de kuierlatten, ziet af van adoptie. Reddingsactie mislukt.

Terneergeslagen roeien we naar het eindpunt op Jezioro Berzyńskie, het tweede meer. We hebben het wel weer even gehad met de natuur.

Okrutny

Posted in: Polska