Elly [van de administratie]

Posted on 1 mei 2013

7


Er zijn mensen die deze stukjes lezen. Niet veel, maar ze zijn er. Een van die mensen is Elly van de administratie. Een collega.

Tja, collega’s. Er zijn er genoeg die zó dood neer mogen vallen. Nou ja, dat is misschien een beetje overdreven en niet zo aardig. Collega’s die zó dood neer mogen vallen zijn op één hand te tellen, maar er zijn er genoeg bij wie ik zou denken, mocht het gebeuren: “O. Hè. Vervelend.” En dat is het dan, de informatie is verwerkt, terug tot de orde van de dag.

Elly van de administratie behoort niet tot bovengenoemde categorieën. Bij Elly van de administratie denk ik geen “Hè” en daarna niks meer. Bij Elly van de administratie roep ik “Hè???” als ik het nieuws lees in een WhatsApp-bericht, ja, met drie vraagtekens, dwars door het restaurant van de HEMA in Hellevoetsluis, omdat ik het niet geloof. De hap van het broodje rosbief vliegt alle kanten op.

Ik denk: is er misschien nóg een Elly? Een Elly die niet van de administratie is? Een Elly die ik niet ken, die me nooit is opgevallen? Ik wéét dat het niet zo is, want dan zou er in dat WhatsApp-bericht een achternaam staan, maar ik hoop heel erg dat ik me vergis, ik probeer met alle kracht die ik heb een andere Elly te verzinnen, een Elly die ik zó weer kan vergeten.

Ik vergis me niet.

Elly van de administratie is degene die ik bel als ik ziek ben. En omdat ik één á twee keer per jaar bijholteontsteking heb, weet Elly van de administratie altijd meteen hoe laat het is. En dan maakt ze daar een grapje over, in de onvervalste Dordtse tongval die bij iedereen lelijk klinkt, behalve bij Elly van de administratie.

Elly van de administratie is degene die de roosters maakt en ik wéét dat het niet voor iedereen geldt, maar sinds Elly van de administratie de roosters maakt heb ík nooit meer een slecht rooster gehad. Hooguit een slecht lokaal waar geen drieëndertig leerlingen in passen, en als ik dan kom vragen of ze daar iets aan kan doen, dan doet ze altijd net of ze dat heel vervelend vindt, zuchtend en steunend, maar het is gewoon een grapje en na drie minuten goochelen heb ik een ander lokaal.

Een tijdje geleden had ik een foto op Facebook gezet van Henry, onze veel te jong overleden stofzuiger. Sindsdien is er één persoon geweest die heeft gevraagd of we al een nieuwe stofzuiger hadden. Elly van de administratie.

Het zijn kleine dingen. Ik ben niet de juiste persoon om grote dingen over Elly van de administratie te vertellen. Elly is geen vriendin, ze maakt geen deel uit van mijn privéleven. Elly van de administratie is een collega. Maar als ze dan toch tot een categorie moet behoren, dan is het die van de beste collega’s.

Er zijn mensen die deze stukjes lezen. Niet veel, maar ze zijn er. Vanaf vandaag is het er één minder.

Posted in: Onderwijs