I – Droom

Posted on 19 april 2013

4


Er is een koningslied. Een lied voor de koning. Liever had ik niet geweten dat het bestond, maar ik sla soms een krant open, werp een blik op een nieuwssite. Mensen zeggen dingen op Twitter. Niet weten dat er een koningslied bestaat is een gepasseerd station.

Ik lees dat ik een droom had kunnen aandragen voor de tekst. Had ik dat eerder gelezen, dan had ik kunnen dromen dat er nooit een koningslied zou komen, en dat had ik dan kunnen aandragen. Ook daarvoor is het te laat.

Het is echter niet te laat om iets te doen. Mijn geschenk aan de koning, mijn niet in het lied gedocumenteerde droom zal zijn dat ik het koningslied nooit zal horen. En anders pas ná 30 april. Dát is waar mijn hart zo naar verlangt. De eerste tonen van het intro – laat er alsjeblieft een intro zijn – tel ik niet mee, want dan zou ik volkomen kansloos zijn.

Wat moet ik vermijden om mijn droom te verwezenlijken? In de eerste plaats RTL Boulevard. Dat wordt al meteen een hele opgave, want er zijn elementen binnen mijn gezin die het hersenloze gezwets en gehinnik van die roddelnicht en zijn schandknapen en –knapinnen onderhoudend vinden. Het is daarom handig om deze gezinsleden, van wie ik overigens niet minder hou, van tevoren in te lichten, zodat ik niemand nodeloos schrik aanjaag wanneer ik, met mijn vingers in mijn oren en luid “LALALALALA!” zingend, de kamer uitstorm.

Verder is er het equivalent van de publieke omroep, De Wereld Draait Door. Ze zitten daar niet aan een bar maar aan een tafel, dat is het enige verschil. En in de grachtengordel is het ongetwijfeld hartstikke camp om wég te lopen met het koningslied – in plaats van ván het koningslied – dus het zit er dik in dat ze de gebruikelijke intermezzo’s in onvervalst steenkolenengels graag opzijzetten voor deze Nederlandstalige gelegenheidswanklanken. Om het daarna kapot te analyseren, maar dat mag dan niet meer baten.

Soms, als ik met de auto ergens naartoe moet, heb ik geen zin om mijn telefoon aan de autoradio te koppelen om naar mijn eigen mp3’tjes of Spotify-lijsten te luisteren. Dan zet ik de radio aan. De komende weken niet. Het is immers veel te risicovol om, met mijn vingers in mijn oren en luid “LALALALALA!” zingend, uit een rijdende auto te springen. Misschien breng ik dan ook nog andere mensen in gevaar.

De grootste uitdaging is Koninginnedag. Is het dan trouwens de hele dag Koninginnedag? Of is het na de inhuldiging afgelopen? Hoe dan ook: tenzij mijn droom voor die tijd al is verbrijzeld blijf ik de hele dag binnen. Het oranje volk heeft zonder twijfel de mond vol van dat gedrocht – ik neem voor het gemak maar even aan dat het een gedrocht is, ver kan ik er nooit naast zitten – en neemt het waarschijnlijk ook niet zo nauw met intro’s als alarmsignaal voor naderend onheil.

Het wordt niet makkelijk, maar ik moet het doen. Vanaf mei droom ik wel weer iets anders.

Posted in: Cultuur