Mo

Posted on 15 februari 2013

2


Hij moest eigenlijk Mohammed gaan heten, de enkele weken oude kater die we zouden aannemen om het huis huismuisvrij te maken. Mo. Maar de emancipatie is niet aan ons voorbijgegaan en aan leeftijdsdiscriminatie hebben we ook een broertje dood, dus bij gelijke geschiktheid gaven we uiteindelijk de voorkeur aan een poes van één jaar die al een naam had. Heidi.

Ja, fijn. Meteen een hele week het alom geliefde lied van Gitti und Erica in mijn hoofd. Deine Welt sind die Berge, jodelahiti. De zwaar getatoeëerde Rotterdamse tienermoeder had haar uit Duitsland gehaald, vandaar, het fijne weet ik er ook niet van. We hebben het nog even geprobeerd, Heidi. Aan het einde van de dag waren we het er allemaal over eens: er moest een andere naam komen.

Geen Mohammed, dus. Dan ligt Fatima voor de hand. Medestanders waren echter ver te zoeken, betere ideeën dienden zich ook niet aan. Ik wist het goed gemaakt: we doen gewoon iedere dag een andere naam, dan blijft er vanzelf wel een keer een hangen. Of niet.

Op de derde dag luisterde onze nieuwe lapjespoes naar de naam Princess Leia. Of eigenlijk luisterde ze er niet naar, want volgens mij doen katten dat nooit. We zouden haar ook gewoon géén naam kunnen geven, maar ook voor dat plan waren de medestanders weer in geen velden of wegen te bekennen. De mannelijke helft van het gezin kon zich trouwens prima vinden in de dochter van Darth Vader, de vrouwelijke helaas niet. Die zondagavond namen we afscheid van Princess Leia, om de volgende maandagochtend vol goede moed te ontwaken met Sultana.

Sultana paste mij ook aardig en je kunt het afkorten tot Sul, de vereiste meerderheid van 100 procent bleef echter uit. De Dochter had al een paar keer Pluk geopperd, wat natuurlijk een veel te poezerige naam is, maar op een gegeven moment kun je niet meer volhouden dat je het niet hebt gehoord. Dus dinsdag was Pluk-dag. De Dochter was de hele dag uithuizig, Pluk stierf een stille, pijnloze dood.

Woensdag was de geboorte van McFlurry Stroopwafel. Vlot, dynamisch, internationaal. Hevige protesten van De Dochter, want McFlurry was al de bijnaam die ze haar broertje had gegeven. De Broer in kwestie was bereid deze op te geven, maar de stemmen staakten.

Iedereen die een gezin heeft kent het wel: zo eens in de zoveel tijd komt tijdens het avondeten het gesprek op Eva Braun. Zo ook die woensdagavond, aan het einde van de McFlurry Stroopwafeldag. “We kunnen haar ook Eva noemen,” zei De Zoon. Ja, dat kunnen we. Kort, simpel, Germaans. We hebben het een hele donderdag geprobeerd, maar de associatie met Eva Jinek bleek té groot.

Een week na de adoptie kwam er een einde aan de kwelling. “Morgana,” zei iemand. Ik weet niet meer precies waarom iemand dat zei. We wisten het allemaal: we hebben een winnares. The Lady Morgana. De duistere heks uit de Arthurlegende zou eigenlijk zwart moeten zijn, ja.  Je kunt niet alles hebben.

Dus toch nog Mo.

Posted in: Autobio