Jazzda

Posted on 30 januari 2013

0


Kwart over 5 halen we niet, maar we zijn toch een half uur eerder in Wrocław dan de routenavigatie had verwacht. We checken weer in bij het Puro, spelen wat met de televisie en wandelen dan naar de Italiaan waar we zondagavond ook al waren, omdat mijn collega’s verzot zijn op de gekruide olijfolie.

Omdat meneer natuurkunde morgen jarig is, waar uiteraard op gedronken moet worden, zijn we gedoemd in de stad te blijven. Een korte zoektocht naar een geschikt verjaardagsetablissement brengt ons bij Jazzda, een pijpenla waaraan geen einde lijkt te komen. ‘Nightclub’, staat er op het raam. Eerst een lange bar met lege roze barkrukken, aan de raamkant banken. De flessenrekken, het licht, de wanden: alles is roze. Aan het publiek is het niet te zien, er is geen publiek, maar als dit geen korfbalkantine is, dan bestaat de korfbalkantine niet.

Als de bar is afgelopen kom je op de minuscule, olijk verlichte dansvloer. Het muziekreportoire is bedroevend slecht en bevestigt de vermoedelijke aard van de onderhavige horecaonderneming – waar wij vanzelfsprekend geen enkel oordeel over hebben – maar je kunt er inderdaad op dansen. Dat gaan wij verstandige en verantwoordelijke onderwijsmensen natuurlijk niet doen, hè, dansen.

Om twaalf uur is er ergens een poort geopend: de nachtploeg stroomt binnen. Nou ja, stroomt, afgeladen is het niet, maar we zijn niet meer alleen. Het zijn vooral mannen, in groepjes en stelletjes, hier en daar een vrouw. Meneer natuurkunde is jarig en trakteert op Jägermeister. En voordat ik weet wat er gebeurt, geloof het of niet, staan de collega’s op het dansvloertje. Ik heb eens ergens gelezen dat echte mannen niet dansen en ik geloof nu eenmaal alles wat ik lees – en blijkbaar nestelt zich, als ik maar genoeg drink, ergens in mijn achterhoofd het idee dat ik een echte man ben – dus ik blijf zitten.

Ze doen maar wat, de collega’s, ze rommelen een beetje aan, maar er zijn ook een paar enorme uitslovers actief. Die mevrouw in dat rode jurkje bijvoorbeeld, die gáát me toch tekeer. Mensen die weten wat ze doen op een dansvloer, dat vind ik dus irritant. Die niet gewoon lekker een beetje staan te swingen, maar die alles hebben ingestudeerd, iedere beweging, iedere draai, iedere onnozele blik die ze erbij trekken. Die mevrouw in dat rode jurkje weet precies wat ze doet. Ze wéét ook dat ze precies weet wat ze doet en dat ík weet dat ze precies weet wat ze doet. Of ze ook weet dat ik weet dat zij weet dat ze precies weet wat ze doet, dat weet ik niet.

Als ik nog slechts één biertje verwijderd ben van de dansvloer, gaan we ineens naar een kroeg waarvan ik de naam niet meer weet en waar we vodka krijgen van twee dom lullende Polen. En nog eens. Ik kan niet meer. We blazen de aftocht.  De glazen schuifdeuren van Puro reageren niet op het pasje, dus ik trek ze met geweld uit elkaar.

Ik slaap voordat ik mijn kussen raak.

Posted in: Polska