Wolsztyn

Posted on 29 januari 2013

0


De routenavigatie op mijn telefoon geeft bijna half 6 aan als aankomsttijd, maar de praktijk heeft inmiddels geleerd dat er op binnenwegen en in dorpjes flinke winst te behalen is. De combinatie van invallende duisternis en dreigende gladheid vormt een extra uitdaging. En uitdagingen hebben we nodig, dan zijn we op ons best. Het is dan ook nog geen 5 uur als we Wolsztyn binnenglijden.

Wolsztyn is bekend terrein voor de hotemetoot en mij, hier waren we afgelopen mei ook. De hotels kennen we echter niet, omdat we in het kinderhuis verbleven. Na een beetje te hebben rondgereden, zonder resultaat, besluiten we het huis, waar ze ons morgenochtend pas verwachten, te verblijden met een verrassingsbezoek. Benon, de rechterhand van de hotemetoot aldaar, blijkt nu geen dienst te hebben. Omdat de kinderen geen woord Engels verstaan, kunnen we hun niet duidelijk maken dat het niet nodig is om hem thuis te storen.

Na een paar slokken dodelijke koffie brengt Benon ons naar hotel Kaukaska, waar veel van de vooroordelen alsnog min of meer worden bevestigd. Iedere vezel van dit oord ademt, nee, schrééuwt lelijkheid. Ik vergaap me aan het contrast tussen de Perzisch-achtige vloerbedekking in onze hotelkamer en de in tapijt gevangen geënsceneerde kinderhoofdjes in de gang, maar niet voordat ik mijn neusgaten heb voorzien van een flinke dosis Nasonex en een extra anti-allergiepilletje heb geslikt.

We glibberen naar het centrum, op zoek naar voedsel. Dat, én bier, vinden we in een gezellig restaurantje. Tegen middernacht – of erna, niemand die het bijhoudt – glibberen we weer terug. Er is slaap in te halen.

De volgende ochtend om 11 uur, na een verkwikkende nachtrust en prima ontbijt, worden we hartelijk ontvangen door Benon en zijn hotemetoot. Het voelt als thuiskomen. Geen kleurige gebakjes, wel plannen, want ook hier weten ze wat ze willen. Vorig jaar hebben we ervoor gezorgd dat de parkeerplaats opnieuw werd geplaveid, dit jaar gaan onze leerlingen zich op het hekwerk rond het complex storten. De begroting ligt al klaar.

Ook hier hebben we een ingang voor een uitwisselingsproject. Verderop in de straat worden we, in een oud, statig schoolgebouw, ontvangen door de directrice en twee docenten Engels. We dachten zelf dat we iets zouden gaan doen met leerlingen vanaf 12 jaar, maar ze blijken hier pas bij 16 te beginnen. Flexibel als we zijn is er al snel een nieuw plan gereed: onze kinderen die in mei naar dit kinderhuis gaan, zullen al over een paar weken gaan communiceren met de leerlingen hier. We krijgen een uitgebreide rondleiding om de samenwerking te vieren, vallen binnen bij natuurkunde en kunstgeschiedenis.

Om een uur of 3 is alles in Wolsztyn in kannen en kruiken en zijn onze magen gevuld. We zouden eigenlijk morgenochtend terugrijden naar Wrocław, omdat we pas vroeg in de avond vliegen en niets concreets meer te doen hebben, maar hotel Kaukaska nodigt niet uit om er nog een nacht te verblijven. De navigatie zegt dat we om 18.26 uur in Wrocław zijn, dus 17.15 uur zou moeten lukken.

Posted in: Polska