Do domu

Posted on 26 mei 2012

2


Om kwart voor tien staat de bus uit Bodzewo klaar om ons naar Dordrecht te brengen. Bodzewo ligt zo’n twee uur ten oosten van Wolsztyn en ook daar bevindt zich een kindertehuis waar leerlingen van onze school deze week hun maatschappelijke stage hebben vervuld.

Hereniging en afscheid tegelijk: een vreemd moment.  Terwijl klasgenoten, soms jeugdige geliefden, elkaar na een kleine week weer in de armen sluiten, kijken de Poolse kinderen die niet naar school zijn bedremmeld toe. Er wordt gefluisterd dat er tranen vloeien. Onze kinderen willen naar huis, naar hun dierbaren, maar ze willen ook blijven.

De heenweg, afgelopen zondag, was niet erg fijn, omdat de airco niet goed werkte. Dat zou nu zijn opgelost. Bovendien heeft de chauffeur mijn bank, die ik met niemand hoef te delen, een stuk naar achteren gezet, zodat ik de ruimte heb. Geen overbodige luxe voor een reis die tot middernacht gaat duren, misschien langer.

De hoop blijkt ijdel, als zo vaak. Geen zuchtje wind uit de roosters boven de stoelen. Het is geen dertig graden meer, buiten, maar de temperatuur in de bus loopt snel op. Ik voel mijn voet weer zwellen tot ongekende proporties.

Ik voel me raar. Mijn emoties schieten alle kanten op. Ik denk aan de mensen die ik een week in de steek heb gelaten, die ik mis, waar ik leuke cadeautjes voor heb gekocht. Ik ga ze straks zien. Ik denk aan de mensen die we nu weer in de steek gaan laten, mensen die voortdurend in de steek worden gelaten. Door hun ouders, omdat ze weg zijn, of dood. Door de overheden, die geld belangrijker vinden dan een enigszins stabiel bestaan. Het huilen staat me nader dan het lachen. Ja, ik ben een gevoelige jongen, ik zei het al eerder. In touch with my feminine side, weetjewel.

Ik denk aan nieuwe verantwoordelijkheden. Aanschuiven bij hotemetoten: je moet er ontzettend mee oppassen. Ik deed het, gisteren, tijdens het afscheidsuitstapje aan het meer, en nu heb ik een uitwisselingsproject met de school tegenover het tehuis op mijn bordje.

Mijn voet moet hoog. Ik probeer te lezen, maar het lukt niet. Te druk in mijn hoofd. Ik hang, slaap half, luister mistroostige muziek, sms met mijn geliefde en met mijn moeder die net terug is uit Amerika. Mijn shirt plakt aan mijn rug, overal hoor ik deodorantbussen in een dappere poging de toenemende stank te verdrijven, die in de gordijntjes blijft hangen.

Het einde is in zicht. Mooi moment voor de chauffeur om een afslag te missen. Hij ziet er de hele tijd al uit alsof hij in slaap dreigt te vallen. Ik probeer me de naam van de busmaatschappij te herinneren, maar verder dan Crappy Tours kom ik niet.

Nog een half uur rijden. We redden het vóór elf uur, als het niet aan de chauffeur ligt. Lenneke doet een paar huishoudelijke mededelingen in de microfoon. Ik neem hem nog even over, zeg dat ik wel kan janken, zo trots ben ik op die kinderen. Ik meen het.

Posted in: Onderwijs, Polska