Ex-helden [2]

Posted on 10 mei 2012

1


Vroeger had ik een schriftje. In dat schriftje schreef ik welke televisieprogramma’s ik had opgenomen. We hadden twintig genummerde VHS-banden, iedere band had één bladzijde. Een goede administratie was essentieel, anders konden we natuurlijk nooit meer iets vinden. Hadden we iets gekeken, dan streepte ik het door. Kon er weer iets anders overheen.

Als we drie weken op vakantie gingen, moest alles op één videoband. De grootste was goed voor vier uur, in de laagste opnamekwaliteit werden dat er zelfs acht. Ik gokte erop dat de vervolgseries iedere week om dezelfde tijd begonnen. Vaak klopte dat. Zo was het ook een feest om terúg te komen van vakantie, met die bomvolle tape geduldig wachtend in de videorecorder.

Met het voortschrijden van de technologie maakte het schriftje plaats voor een Excel-spreadsheet. Ook was er een tweede recorder aangeschaft. Zestien uur vakantietelevisie, digitaal geregistreerd. In theorie, want die banden kwamen niet eens meer vol. Op minstens één van de videorecorders konden we gewoon weer terug naar de normale opnamekwaliteit. Wat een luxe.

Ruim zes jaar geleden deed de HDD-recorder zijn intrede in ons huishouden. Alles op één grote schijf van tweehonderd gigabyte en dan ook nog in de juiste volgorde, met de programmanaam erbij. Een digitale televisiegids van een week. Moeiteloos kon worden aangegeven dat iets iedere week op dezelfde tijd moest worden vastgelegd. Alles vóór het begin en na het einde van het programma haalde ik netjes weg, net als de reclames tussendoor. De VHS-verzameling kon worden afgeslankt tot een paar banden, voor noodgevallen. Het Excel-bestand raakte in verval.

Het was een hoop werk, dat bijknippen, iedere dag weer. Maar het werd een soort hobby, op het randje van een verslaving, en het leverde ongekend comfort op. Nooit meer doorspoelen tijdens reclames en dan net iets te ver, stukje terug, heen, terug. Kon het nog beter worden? Ja, ooit, als we de stap naar digitale televisie zouden zetten.

Die stap kwam een half jaar geleden, aarzelend. Het begon slecht, door de miscommunicatieve website en sociaal onvaardige helpdeskmedewerkers van XS4ALL, maar ik wilde daar niet weg, ik zat er al jaren met internet en telefonie, dus ik nam de halfbakken financiële tegemoetkoming voor lief en droomde van glasvezel, terwijl het signaal regelmatig wegviel.

Erger: op de bijgeleverde recorder bleek het niet meer mogelijk om de reclames eruit te knippen. Een flinke stap terug dus, dat had ik niet verwacht. De televisiegids ging bovendien nog maar twee dagen vooruit en kon niet worden gebruikt bij herhaalde opnames, wat het allemaal nogal omslachtig maakte.

Gisteren zijn er enkele ‘verbeteringen’ doorgevoerd. Ik kan nu twee programma’s tegelijk opnemen. Handig! Helaas: de prijs die hiervoor moet worden betaald is onoverkoombaar. Het is niet meer mogelijk om tijdopnames in te stellen. En tijdopnames waren de enige manier om iets herhaald op te nemen én om langer dan twee dagen van tevoren iets in te stellen.

Kortom: we zijn terug in de middeleeuwen, vóór VHS. We kunnen niet meer op vakantie. Niet eens een lang weekend.

XS4ALL, bedankt.

Advertenties
Posted in: Consumentenleed, Tech