Verlengbaar

Posted on 23 maart 2012

1


Het is maandag 12 maart en ik ben blij. Mijn telefoonabonnement kan worden verlengd en ik dacht eigenlijk dat het eind maart pas kon. De Nokia is een voortdurende bron van ergernis, eigenlijk al vanaf het begin, twee jaar geleden, maar het wordt steeds erger. Aan dit lijden zal nu snel een einde komen. Ik heb mijn zinnen gezet op de nieuwe Sony Xperia S, zo nieuw zelfs dat hij pas over anderhalve week wordt geleverd. Het hindert niet. Ik ben sterk.

Dinsdag 13 maart, na het avondeten, belt de pakketdienst om een afspraak te maken. Mooie momenten: je hebt je zonder morren ingesteld op anderhalve week wachten en dan wordt het ineens de volgende dag. Onbegrijpelijk dat die man zo chagrijnig klinkt terwijl hij zulk nieuws brengt, wat ben je dan voor ondankbare hond, maar toch is de grijns de hele avond niet van mijn gezicht te krijgen.

Woendag 14 maart. Zo snel als ik kan fiets ik naar huis, want het is bijna vier uur en hij komt tussen vier en negen. Nu weet ik ook wel dat het dan dus waarschijnlijk negen uur wordt, of tien over negen, maar er gebeuren wel gekkere dingen. Op de pedalen!

De tafel is afgeruimd, de afwas in de machine gezet. De avond kruipt. Ik wacht, ik ben tot niets anders in staat. De Nokia zeurt dat zijn geheugen vol is, terwijl hij helemaal niets doet. Ja, zeuren dat zijn geheugen vol is. Zal ik hem vast onder mijn schoen verpletteren? Nee, dat kan niet, de koerier belt als hij er bijna is. Dat is de afspraak. Er mag niets misgaan.

Kwart over negen. Nog één keer speur ik de straat af naar witte postbodebusjes. Dan bel ik de pakketdienst. Of ik niet door Hi ben gebeld, wordt er gevraagd. Nee, ik ben niet door Hi gebeld. De mevrouw van dienst brengt mij het slechte nieuws: het product is niet op voorraad. Voor de zekerheid vraag ik of ik het goed heb gehoord, er is immers een afspraak gemaakt om iets te bezorgen, het is onmogelijk iets te bezorgen wat er niet is, dus waarom zou je daar een afspraak voor maken? Ja, ik heb het goed gehoord, zo werkt dat, volkomen normaal. We maken eerst de afspraak en daarna kijken we pas of het er is. Dat ik dat nou niet begrijp.

De week die volgt is een koortsdroom van een jaar. Een jaar waarin ik de jongens en meisjes van @Hi-Webcare bestook met vragen die lange tijd nergens toe leiden maar uiteindelijk, op dinsdag 20 maart, een belofte opleveren: de pakketdienst zal me vandaag nog bellen voor een afspraak.

Op vrijdagochtend 23 maart heeft er nog steeds niemand gebeld. Mijn Sony lijkt verdwenen in de Twilight Zone. Niemand weet waar hij is. Hoewel de tijd lijkt stil te staan, haal ik ieder kwartier de accu uit de Nokia omdat hij maar blijft zeggen dat hij leeg is. Terwijl hij vol is.

Dit is mijn lot. Veroordeeld tot een Nokia.

Advertenties
getagged: , , ,
Posted in: Consumentenleed, Tech