Arena

Posted on 6 maart 2012

0


Het is een jaar van primeurs. Zo’n anderhalve maand geleden staakte ik voor het eerst in mijn leven. Vandaag was ik voor het eerst in een voetbalstadion. En weer zag het groen van de leraren. Mijn school was er deze keer met een man of vijftien, de rest wil waarschijnlijk in aanmerking komen voor een bonus.

“Komt het gemiddelde IQ in de Arena ook eens boven de honderd,” twitterde iemand. Ik twijfel daar sterk aan. Die wave was nog tot daaraan toe, maar bij het meezingen waren ze mij kwijt en ik leek wel de enige. De rest stond mee te hossen en te deinen alsof Chiel Montagne ze ertoe had aangezet. Gênant. Niet lang daarna kwam de sirtaki aan de beurt, terwijl het helemaal niets met Griekenland te maken had. Ook het verband met “Hey Jude” ontging me. “Zijn jullie er klaar voor?” riep de presentator. Ik had geen idee waar we klaar voor moesten zijn.

Er waren meer dieptepunten. Van de presentator, deze keer niet Harm Edens, moesten we de collega naast ons onze liefde betuigen en deze persoon innig omhelzen. Gelukkig stond mijn stakende vrouw naast me, zodat ik haar kon zeggen dat ik van haar hield terwijl ik het nog meende ook. Er hadden echter net zo goed bepaalde andere collega’s naast me kunnen staan. Ik raak dat beeld maar niet kwijt.

De vorige keer, in de Jaarbeurs, werd er steeds gezegd dat het heus niet alleen om de vakantiedagen ging. Daar ging het natuurlijk wel om, maar er waren toen nogal wat collega’s die dit meenden te moeten verantwoorden door alvast over de bezuinigingen op het passend onderwijs te beginnen. Onzin natuurlijk, je pakt iemand niet zomaar een week vakantie af, daar hoef je niet omheen te draaien.

Deze keer stond het passend onderwijs wel centraal. 300 miljoen wil de minister daarop bezuinigen. Collega’s die menen dat deze bezuinigingen ze niet treft, omdat ze bijvoorbeeld op een vwo werken en niet op een speciale school, een basisschool of een vmbo, zijn in de eerste plaats egoïstisch. In de tweede plaats hebben ze het mis. Kinderen die extra zorg nodig hebben zitten overal.

50 duizend mensen waren er in de Arena. Onder wie Robert, een geestelijk gehandicapte jongen die, voor het oog van de camera, minister Bijsterveldt een rode kaart gaf, met tranen in zijn ogen. Dat was een van die momenten die mij en waarschijnlijk al die anderen diep ontroerde. Je moet wel van steen zijn om zoiets niet te voelen.

Voor de tweede kamer is het allemaal niet genoeg: de bezuinigingen zijn vanmiddag goedgekeurd. Zodat de collega’s die er niet waren, de collega’s die menen beter te zijn dan de rest, voor hun bonus in aanmerking kunnen komen. Ik schaam me oprecht voor die collega’s. En voor de Marja Bijsterveldts en Ton Eliassen van deze samenleving, de arrogantie, het onvermogen zich vanuit hun ivoren toren in de rauwe werkelijkheid te verplaatsen.

Deze ijskoude mensen hebben extra zorg nodig. Is daar misschien een potje voor?