ACTIE!

Posted on 26 januari 2012

0


Op het perron in Dordrecht staan alleen maar leraren. Ze stappen in de Intercity richting Rotterdam, waarin ook alleen maar leraren zitten. Op Rotterdam CS stromen ze alle trappen af en één trap weer op, naar de trein richting Utrecht. In Utrecht gebeurt hetzelfde, maar dan richting het Jaarbeursplein. Hoog Catharijne is vol onderwijsgevend personeel, langzaam lopend tot stilstaand verkeer. Ik krijg er gewoon tranen van in mijn ogen, bijna, ik lijk zelfs wel trots op mijn vak. Ja, ik ben een gevoelige jongen.

Minder trots ben ik op mijn school. Het lijkt alsof er hier niemand alleen is, het zijn allemaal groepen, hechte collega’s van scholen die gewoon de hele dag dicht zijn. Ik ben wel alleen. Er zijn er vast nog een paar, maar die zijn vergeten met mij af te spreken op het station. Kan gebeuren. En onze fijne rector schrijft een brief waar het begrip voor de staking vanaf druipt, maar waar in dezelfde adem mijn salaris wordt ingehouden. Kan hij weer een stukje van het financiële gat vullen.

De mensenstroom naar de Jaarbeurs is indrukwekkend. Eenmaal binnen duurt het een kwartier voordat ik het registratiepunt van de vakbond heb bereikt. Genoeg tijd om rond te kijken, dus. Ik ken de Jaarbeurs alleen gevuld met klassieke auto’s en kraampjes met auto-onderdelen. Nu is hij gevuld met leraren, ongeveer de helft getooid met achterlijke CDA-groene AOb-mutsen. Mijn trots ebt een beetje weg.

Heel ver, kilometers ver, is een podium waarop dingen gebeuren. Zingende meneren en mevrouwen, nooit geweten dat Rolling on the River over staken ging. Ja, er roept iemand “ACTIE!” en “Hebben we er allemaal zin in?” Nu is het echt begonnen. Terwijl Harm Edens grappige dingen voorleest, zit ik op het koude beton en probeer ik een boek te lezen. Wat dus niet lukt, met die pokkeherrie. Waar is mijn hyperfocus als ik hem nodig heb? En waarom heb ik niet tóch zo’n groene muts aangepakt, of een paarse sjaal van het CNV? Dan had ik nu niet zo’n koude reet gehad.

Ik ga weer staan en probeer te luisteren naar de voorzitter van de AOb. Niet te doen: de enorme hal vervormt het geluid tot een vreemde taal. Tot overmaat van ramp begint er een schooljuf met een felgekleurde pruik – zo verblindend dat het niet te zien is welke kleur – te rappen. Nog steeds in die vreemde taal, dat maakt het draaglijk, maar het is ook het sein om naar huis te gaan.

Eerst nog even de blaas legen. Ook raar: een enorme rij leraressen voor het damestoilet terwijl ik zo kan doorlopen, ik kan zelfs kiezen welke deur ik neem. Moet daar niet eens een keer voor gestaakt worden? Gelijke plasrechten voor iedereen? Maar dan niet in de Jaarbeurs.

Buiten, in de regen, staat Emile Roemer de pers te woord. In het echt is hij groter. Net als alle andere politici mag hij niet naar binnen, omdat de Wet Onderwijstijd al door de Tweede Kamer is goedgekeurd.

Dat zal ze leren.