100

Posted on 13 januari 2011

0


Het is nu pakweg een maand geleden dat ik mijn eerste toeter de wereld in stuurde. Een mooi moment dus voor evaluatie, contemplatie en vast nog wel een paar woorden die eindigen op -tie.

Laat dit heuglijke jubileum nu net samenvallen met mijn honderdste volgeling! Het stelt natuurlijk niets voor, maar mooie ronde getallen zijn nu eenmaal mooie ronde getallen. Saillant detail: de toeteraar in kwestie is de boze mevrouw die mij vermanend aansprak op het oneigenlijke gebruik van #durftevragen, zoals enkele stukjes terug te lezen valt. Komt het allemaal toch nog goed.

De term toeteren wil nog maar matig inburgeren, wat natuurlijk ook niet anders kan met slechts honderd volgelingen. Bij menig toeteraar ligt de irritatie zelfs op de loer. Ook de hashtag #daarmoetopgetoeterdworden vindt weinig aftrek, hoewel er wel door iemand anders dan mijzelve een korte vorm is geïntroduceerd: #dmogw. Het is weliswaar niet ondenkbaar dat deze notatie abusievelijk wordt gezien als afkorting van #daarmoetopgetwitterdworden of zelfs #daarmoetopgedronkenworden, maar de ontwikkeling stemt hoopvol.

Ik geef me dan ook niet over. Toeteren blijft toeteren, sterker nog: de dag dat toeteren geen toeteren meer is, is de dag dat ik de toeter aan Maarten geef of misschien zelfs wel aan de wilgen hang.

Over woorden die op -tie eindigen gesproken:  de toeteractiviteiten hebben mij in aanraking gebracht met eloquentie, een woord dat ik nog nooit gebruikt had en, ik durf dat best toe te geven, waarvan ik de betekenis niet wist. Nu wel. De her en der heersende opvatting dat toeteren tijdverspilling is en dat je er niets van opsteekt, kan dus zonder pardon van tafel geveegd. Zo!

En daar houdt het leerproces niet op, in tegendeel zelfs. Toeteren is een vaardigheid die niet lichtzinnig dient te worden opgevat, daar ben ik inmiddels wel achter. Met het groeien van het gevolg groeit ook het besef dat er zo af en toe iemand afhaakt. En ik ben een gevoelig mens, dus dat doet pijn. De vraagt prangt: waarom?

Deels heeft het te maken met het eerder aangehaalde onbegrip voor het consequente gebruik van de term toeteren, in al zijn bonte verschijningsvormen. Maar ik kwam er ook achter dat ik, in Het Echte Leven de verlegenheid zelve, wat ongeremd kan zijn als de noodzakelijke medicatie nog niet – of niet meer – optimaal werkt. Daar kwam nog bij, vertelde een verse volgeling mij, dat ik dusdanig terugtoeterde naar toeterende toeteraars dat mijn volgers wel mijn terugtoeters zagen, maar niet de context waarin ze werden teruggetoeterd. Omdat de terugtoeters immers voor de heentoeteraars bestemd waren, en niet voor al die andere toeteraars eromheen.

[Deze laatste alinea teruglezend kan ik iets meer begrip opbrengen voor het onbegrip aangaande de term toeteren, maar nog lang niet genoeg om ermee te stoppen.]

Mijn kritische zielsverwant ome Ko is van mening dat het op de toeter uiteindelijk maar om één ding gaat: aandacht. Heeft hij gelijk? Ja, natuurlijk. We willen gelezen worden, is dat erg?

Hoe dan ook: ik ben nog lang niet uitgetoeterd. Ben je betoeterd?!

Posted in: Tech