Toeteren

Posted on 15 december 2010

1


Hierbij beloof ik plechtig dat ik de woorden twitteren, tweeten en tweet NOOIT in een zin zal gebruiken. Dat was mijn eerste uiting op Twitter. Mijn eerste tweet, moet ik eigenlijk zeggen, maar ik heb plechtig beloofd het woord tweet, en nog een paar woorden, nooit in een zin te gebruiken.

Ja, ik twitter. (Let op: aangaande de ik-vorm van het betreffende werkwoord heb ik nooit iets beloofd.) Ik bedenk iets, een onbeduidende oneliner, midden in de nacht of tijdens een grammaticales aan de brugklas, en ik slinger het, hup, zo het luchtledige in. Met de mobiele telefoon. En ik volg een paar mensen, sommige willekeurig, andere omdat ze de enige semibekende Nederlander zijn die ik ken en omdat ze mijn klassieke gedicht getiteld Schoonmoeder ooit in de Panorama hebben doen verschijnen. De meesten van die mensen zeggen niet veel, tot nu toe althans, maar daarbij dient aangetekend dat mijn twitterverleden niet verder dan een dag teruggaat.

Ik heb altijd weerzin gevoeld tegen het massale getwitter. Waarom dan toch die weerzin opzij gezet? Omdat het moest, en ik ben nu eenmaal nogal volgzaam. Het moest van Pam van Vliet, de legendarische ex-Panorama en -Metrocolumniste. En, belangrijker, het ex-Ettertje. Wat dat precies inhoudt ga ik niet vertellen, want dat is geheim. Behalve dit: eens een Ettertje, altijd een Ettertje.

En ik trap er nu eenmaal in, dat zit in mijn aard. Hyves, Facebook, LinkedIn, ieder forum dat in de verste verte maar een beetje interessant zou kunnen zijn: ik stort me er vol op, ik wentel me erin en vervolgens kan ik de drang om te kijken of er al iets is gebeurd – wat zelden het geval is – hooguit vijf minuten aaneengesloten onderdrukken. Totdat ik het zat ben, na een tijdje, omdat ik eindelijk doorheb dat er niemand is die zich met mij bemoeit. Dan schrijf ik me weer uit, gooi ik mijn Hyves in de vuilnisbak, lig ik een dag of twee depressief in bed.

De weerzin betreft eigenlijk niet zozeer het medium. Het betreft de aandacht eraan, die heeft dit getwitterd, die heeft dat getwitterd, de grootste halve zool twittert erop los en kan er niet over ophouden. Maar het zijn vooral de woorden die erbij horen, besmette, enge, lelijke woorden. Ik ben nogal gevoelig voor woorden.

In een van de vele WikiLeaks-afleveringen van De Wereld Draait Door vroeg internetfetisjist Alexander Klöpping aan Matthijs van Nieuwkerk: “Wat wil je dat ik tweet?” Een onwerkelijke zin waarvan het laatste woord nog dagen in mijn hoofd heeft gegonsd, alsof het niet bij de rest van de zin hoorde, nee, alsof het werd gecensureerd, met een indringend exotisch vogelgeluid. Twiet twiet twiet twiet twiet. De Birds van Alfred Hitchcock zijn er niets bij.

Mijn voorstel: toeteren. Want dat is toch uiteindelijk wat je doet. Kijk mij eens gevat zijn. TOET! Zou er iemand schrikken?

Nee, natuurlijk niet. Geen hond hoort mijn toeter. Ik ben niemand, dus er luistert niemand. Toeteren als er niemand luistert: triester kan niet. Ik wil dood.

Posted in: Taalteleur, Tech