Bekeuring

Posted on 4 februari 2010

1


Een briefje onder de ruitenwisser. Het lijkt op een kassabon. Het is geen kassabon. Een bon is het wel. Een parkeerbon. Kassa is het ook: 50 euro. In mijn eigen straat! Ik heb toch een vergunning?

Ja, ik heb een vergunning. Maar die zit niet achter de voorruit. Dat wil zeggen: niet de goede. Het is nog die van vorig jaar. Wat betekent dat ik de nieuwe vergunning niet heb ontvangen. Want als ik hem had ontvangen, dan zat hij achter de voorruit.

Parkeerbeheer heet hier tegenwoordig Toezicht. Misschien al jaren, maar het valt me nu pas op. Mensen die bij Toezicht werken, doen dat omdat ze niks anders kunnen. Ze kunnen zelfs niet bij de politie. Maar ze voelen zich wel politie. Logisch, want ze mogen bonnen schrijven. Ik begrijp dat je geen universitaire studie hoeft te hebben afgerond, als je bij Toezicht werkt. Maar even aanbellen om te vragen hoe het zit, om te zeggen dat ik vergeten ben het nieuwe papiertje in de auto te plaatsen, een beetje menselijkheid weetjewel, in plaats van meteen, hoppekee, een bekeuring, is dat te veel gevraagd?

Ja dus.

Wat te doen? Bezwaar aantekenen? Brief op poten aan Toezicht? De eerste de beste nepagent molesteren? Alles op zijn tijd: eerst naar het gemeentehuis, pardon, het Stadskantoor. Want ik moet wel een vergunning.

Op de fiets dus. Het is niet meer glad, maar er zit wel een slag in mijn achterwiel. De kou voel ik niet. En dan: drie kwartier op mijn beurt wachten, ach, het kan erger. Ik heb verhalen gehoord van twee weken. Bovendien heb ik de tijd om een beetje rustig te worden, want ik wil geen nietsvermoedende, hardwerkende ambtenaar de ziektewet in schelden. Nou ja, eigenlijk wel, maar wat schieten we ermee op? Bijna niets. Als de ambtenaar in kwestie niet meewerkt, kan het altijd nog.

Wat denk je? Parkeervergunning niet betaald. Hoe kan dat dan? Daar hebben we toch automatische incasso voor? Ja, maar er was blijkbaar niet genoeg saldo, kan gebeuren, en na twee keer proberen sturen ze dan gewoon de vergunning niet op. Geen herinnering of iets degelijks, welnee, ben je gek, zoek het zelf maar uit. Hoe moet ik dan weten dat de betaling niet is gelukt? Daar zit ik niet de hele tijd op te letten, mijn wereld draait geen banen om de parkeervergunning, ik heb gewoon een leven, met een vrouw en kinderen en een baan en een televisie, ik ben geen autist, nou ja, nauwelijks.

Dan denk je dat het makkelijk is, automatisch je rekeningen betalen. Dat je er geen omkijken naar hebt. Dat je rustig kunt slapen, want alles komt goed, altijd. Is het niet meteen, vanzelf, dan wel na een vriendelijke herinnering.

De moraal van dit verhaal is, natuurlijk, hoe kan het anders, dat deze hele uiterst frustrerende toestand, dit complete gebrek aan fatsoen en inlevingsvermogen en respect voor de medemens, ik zou bijna zeggen compassie, nog geen reden is om ineens op Geert Wilders te stemmen. Kom op zeg.

Posted in: Autobio, Automotief