Nieuws

Posted on 28 juli 2009

0


En weer is er een Michael dood. Deze keer één met puntjes op de e en geen zoon van Jack maar een man van de zee. Wel wéér een van precies 50. Aandachttrekkerij is dan het eerste waar ik aan denk, maar een hersentumor krijg je niet op commando. Ik vond hem een tamelijk pedant mannetje, wat waarschijnlijk ook de bedoeling was. Een gedicht van hem, moet ik bekennen, heb ik nog nooit gelezen. Ik zal eens op zoek gaan als ik weer thuis ben, want ik ben bang dat deze poëzie niet hetzelfde lot is beschoren als het werk van die andere Michael, dat in iedere supermarkt, pub en fish & chips shop onafgebroken voorbijtrekt.

We hebben gratis wifi op de camping, dus ik doe verwoede pogingen om op het minibrowsertje van mijn mobiele telefoon het vaderlandse nieuws een beetje bij te houden. Wat niet bepaald meevalt, want onze tent staat blijkbaar net op de grens van het draadloze netwerk en het onpeilbare Digitale Niets: als de zeewind net een beetje harder blaast, wappert het met veel gegodver verkregen signaal weer meedogenloos bij me vandaan.

Soms helpt het om op de uiterste hoek van de plek te gaan staan of op de slaapplaats van mijn geliefde – of op mijn geliefde – te gaan liggen. Of langzaam het pad op te lopen, richting receptie, de telefoon bezwerend voor me uit houdend. Soms, dus. Meestal niet. In het toiletgebouw werkt het allemaal nagenoeg perfect, maar ik kan moeilijk de hele dag op de plee gaan zitten internetten.

Maar goed: er sijpelt met enige regelmaat iets door. Een briefkaartenactie van de Internationale Stichting Alzheimer Onderzoek, zo lees ik bijvoorbeeld, heeft voor verwarring gezorgd. Enkele tienduizenden vakantiekaarten verstuurde de stichting, uit naam van Arno en Dinie, met de hartelijke groetjes uit een zonovergoten oord en de mededeling dat ze na de vakantie hun poes weer komen ophalen. Dit om bij de geadresseerden het gevoel van vervreemding – “Hebben we een poes? Zijn Arno en Dinie sámen op vakantie?” – op te roepen waarmee Alzheimerpatiënten dagelijks te maken hebben.

“Helaas heeft de postkaart bij een aantal donateurs verwarring veroorzaakt,” zegt een woordvoerder van de stichting met het schaamrood op de kaken, “dat is natuurlijk nooit de bedoeling geweest.” Die meneer of mevrouw heeft waarschijnlijk zélf alzheimer, want volgens mij was dat nu juist wél de bedoeling. IJzersterke actie, als je het mij vraagt.

Verder verneem ik dat de Duitsers massaal gloeilampen hamsteren, dat de Vegan Streaker geen hekel aan de koningin heeft, dat het ruimteveer Endeavour is ontkoppeld en dat er jongens zijn opgepakt met een appelkanon. In het laatste artikel zal de vraag wel zijn wie van Defensie dát nu weer heeft laten lekken, maar ik zal het waarschijnlijk nooit weten: ik kom niet verder dan de koppen en meer interessant nieuws is me helaas niet gegund, vanwege het wegfladderende signaal.

Wat ik wél zie: veel blauw, achter de witte wolkjes, en een felle zon die daar regelmatig achter vandaan piept. Het lijkt verdomme wel vakantie!