Chocolate & Comics

Posted on 27 juli 2009

0


In Sennen, Cornwall, ligt het meest westelijke punt van Engeland: Land’s End. Een paar mijl hier vandaan zit ik op een lichtgewicht klapstoeltje achter de tent, op een camping net buiten Crows-An-Wra. Boven mijn hoofd doen de kraaien krijsend recht aan de naam van het gehucht. Ik zit in de schaduw van een cypres – hoewel het ook géén cypres kan zijn, ik ben geen kenner – want in de zon is het te warm. Op dít plekje. Als ik een paar meter naar het westen loop, voorbij de struiken, word ik van alle kanten belaagd door frisse zeewinden. Links, rechts, voor, achter: bijna overal is Atlantische Oceaan.

Gisteren, zondag, was het anders. Natter. Gisteren was het ‘Chocolate & Comics’, las ik op de weblog van de camping. Een dag waarop het alleen maar regent, onafgebroken, een vrijbrief om terug in de slaapzak te kruipen, op veilige afstand van het lekgevoelige tentdoek, warm tegen elkaar aan, met chocolade en stripboeken. Chocolade hadden we genoeg, strip- en andere boeken ook. Maar ’s middags kwam het onafwendbare moment dat de chocolade op was, dus we moesten er echt op uit, de elementen trotseren, om bij de Morrisons in Penzance nieuwe voorraden in te slaan. Op zondag, ja, want dan is alles gewoon open. Bestond er maar geen CDA en SGP en weet ik veel, dan hadden wij dat ook.

Maar het was niet alleen Chocolate & Comics. Het was ook Vintage Rally in St. Buryan, een plaatsje verderop. Wat het inhield wisten we niet precies, dus we moesten erheen. Moeders had geen zin, maar ik begaf me weldra met de kinderen en de Volvo op een angstaanjagend smal weggetje. Ogen dicht en hopen dat we niemand tegenkwamen, want zelfs op de uitwijkplekken, waar tegenliggers elkaar zouden moeten kunnen passeren, was het eigenlijk niet breed genoeg voor twee auto’s. Gelukkig kruiste alleen een antiek landbouwvoertuig van het merk Massey Ferguson ons pad.

De parkeerplaats, een weiland eigenlijk, bood een troosteloze aanblik. Een paar honderd auto’s zouden er moeten kunnen staan, er stonden er hooguit dertig. Eenmaal uitgestapt gingen we de ongelijke strijd aan met slagregens, windstoten en paraplu’s. Dat ik mijn pet nog heb, mag een wonder heten.

Gelukkig hoefden we, vanwege het slechte weer, niet te betalen, want na vijf minuten waren we doorweekt en hadden we het wel weer gezien. Vier oude auto’s, zo’n vijftien antieke tractoren, een pak jachthonden en een man met een toeter. O ja, en een grote tent waarin de passagiers van zo’n beetje alle dertig geparkeerde auto’s stonden te schuilen. Een spektakel was het ongetwijfeld geweest, als het weer had meegewerkt. Een zwarte dag voor St. Buryan.

Een verkeersregelaar met een fluorescerend vest en een doel in het leven was zo vriendelijk ons, met gevaar voor eigen leven, van de parkeerplaats te dirigeren, hoewel we het enige verkeer in heel Zuid-West-Cornwall waren. Een gevaarlijke situatie, je zou zomaar vergeten links te rijden.

Ogen dicht, terug naar de camping, terug de slaapzak in. Moeders had de chocola al op.

Posted in: Vakantioneel