Link

Posted on 1 juli 2009

0


Je moet wat, om de crisis door te komen. Je moet netwerken. Je moet een wondermiddel. Je moet LinkedIn.

Ideaal: netwerken zonder daadwerkelijk iemand aan te spreken. Mensen aanspreken is niet mijn grootste talent. In sommige van mijn ergste nachtmerries ben ik aan het netwerken, op de ouderwetse manier, met echte, levende, pratende mensen. Meestal ook nog zonder kleren aan, je kent ze wel, die dromen. En dan wakker worden, badend in het klamme angstzweet. De rest van de dag van slag.

Nee, daar beginnen we liever niet aan, in het echte leven. Zonder oogcontact is het een stuk makkelijker. Niemand die het ziet als je geen kleren aan hebt.

De grote vraag: is het op LinkedIn anders dan op Hyves? Worden je vriendelijke verzoeken om toe te treden tot je netwerk met liefde en dankbaarheid ingewilligd? Of is de puberale vriendenwedloop op Hyves nu een connectiewedloop? Wordt iedereen blindelings aanvaard, ongeacht achtergrond, relevantie, reputatie? Begin je pas een heel klein beetje mee te tellen met pakweg honderd vriendjes, ik bedoel connecties? En met minimaal twintig aanbevelingen? Ik sta nu op achttien contactpersonen, waarvan er drie mij – recht uit het hart, daar is geen twijfel over mogelijk – de hemel in prijzen. Zet het zoden aan de dijk?

Let wel: iedereen in mijn netwerk heeft ook een netwerk. Dat betekent concreet dat ik 186.900 mensen ken. En dat binnen een week!

Vijf van de connecties in mijn netwerk zijn of waren al klant. Vier waren ooit collega’s, toen ik nog Iets Met Computers deed. Vier ken ik er van vroeger, maar ik ben er niet zeker van of ze mij allemaal nog kennen. Er zitten drie concurrenten bij en zelfs twee vaders van vriendinnetjes van mijn dochter. Bovendien heeft één van de connecties me ooit afgewezen op een sollicitatiegesprek. En ga ik ooit, professioneel, iets hebben aan een olieboer, een elektronische liftmonteur, een vastgoedprojectmanager, een global program & project manager eBusiness IT, een eerste- en tweedelijnspsycholoog, een afdelingshoofd bij Philips?

Maar goed, die aanbevelingen. Recommendations, want alles is in het Engels. De kans dat je gevonden wordt op LinkedIn is drie keer zo groot wanneer je bent aanbevolen. Zeggen ze. Je kan erom vragen, daar zit gewoon een optie voor op het menu dus er is niks raars aan. Je kan ook zelf een veer in iemands reet steken en hopen dat de dienst wordt geretourneerd. Of je gaat zitten wachten tot iemand het spontaan doet. De laatste optie doet misschien wonderen voor de strijd tegen je overgewicht – wat natuurlijk ook wat waard is – maar veel meer moet je er niet van verwachten.

En dan? Haalt het iets uit, dat Jantje er blijk van geeft Pietje geweldig te vinden en zelf in Pietjes ogen ook niks verkeerd kan doen? Worden we gelukkiger, succesvoller, rijker van LinkedIn? Stromen de opdrachten en de aanbiedingen binnen? Is er eigenlijk wel iemand die iets anders dan zijn eigen profiel leest?

Je weet het niet.

En als het niet werkt, dan is die psycholoog altijd handig.

Posted in: Tech