Engel

Posted on 26 juni 2009

0


Stel: je bent wereldberoemd. Iedereen kent je. Of dan toch iedereen vanaf een bepaalde leeftijd. Dan wil je dat de dag dat je doodgaat een intrieste, gitzwarte dag is, in het collectieve geheugen gegrift. Een dag waarvan de hele wereld nog weet waar men was, wat men deed en met wie, toen men het hoorde.

Goed, de kans is groot dat je over je hoogtepunt heen bent, als De Man Met De Zeis eenmaal voor je deur staat. We kunnen niet allemaal Janis Joplin zijn, of Kurt Cobain. Maar die mooie beelden worden vast en zeker opgediept, breed uitgemeten op alle televisiezenders, iedereen weet het weer als de dag van gisteren, zuchten van herkenning, ja, dat was leuk, dat waren mooie tijden, was het nog maar zo, kon het altijd maar zo blijven.

Maar dan, wel potverfokkingdomme, slaat het Gerrie Knetemannsyndroom toe. De ergste nachtmerrie van iedere coryfee. Google 2 november 2004 maar, de sterfdag van de vrolijke wielrenner, en je weet wat ik bedoel. Geen Gerrie te bekennen, alleen maar Theo van Gogh, Theo van Gogh en nog eens Theo van Gogh. Vergeet De Kneet. Elf gewonnen etappes in de Tour de France, acht gele truien, een wereldkampioenschap, een televisiecavia die naar je genoemd is: het betekent allemaal niets. Maar nee, dat zal meneer Mohammed B. verder worst zijn. En Geert Wilders hoor je er ook niet over.

Welnu: het Gerrie Knetemannsyndroom heeft een nieuw slachtoffer. En wat voor één. Icoon uit de jaren zeventig, moeder van coupe soleil en tits & ass television. Ik heb het natuurlijk over Farrah Fawcett, één van Charlie’s onnavolgbare, door Ford gesponsorde Angels. Niet de minste, deze mevrouw, ze was ooit zelfs getrouwd met De Man Van Zes Miljoen en dat kunnen er maar weinig zeggen (vier, om precies te zijn).

Ze was er helemaal klaar voor: grote sterren die voor de camera, dramatische snik in hun stem, memoreren wat een geweldige, warme persoonlijkheid ze was, welk een onmetelijk talent er verloren gaat, hoe onberispelijk heur haar altijd zat, weer of geen weer, actie of geen actie. Archiefbeelden van de drie engelen die, in hun strakke pakjes, geconcentreerd naar de intercom luisteren. Rouwende fans op haar stoep, de wanhoop nabij.

En ja hoor. Als je niet beter wist, dan zou je denken dat Michael Jackson erop heeft zitten wachten. Een weekje later had toch ook gekund? Of een paar weken, laten we zeggen net na het eerste concert, dat was dan meteen historisch geweest. Nu is het gewoon afgelast.

De andere engelen komen nog wel even aan het woord, in het korte krantenbericht. Jaclyn Smith, die met die trouwe moederlijke hondenblik, zegt dat ze nu bij de echte engelen is. Cheryll Ladd is er zeker van dat God haar met open armen zal verwelkomen. Zaten ze nou bij de TROS? Of was het toch de EO? En zou God wel tijd hebben? Met zo’n Michael Jackson kun je een hoop toeloop verwachten.

En Charlie? Die heeft dus helemáál niks van zich laten horen.

Posted in: Cultuur