Avonddriedaagse

Posted on 14 juni 2009

0


Dag 1: dinsdag.

Weeronline.nl zegt dat het gaat onweren, maar alles wat we zien is regen. Om zeven uur moet er verzameld worden op het sportveld van de atletiekvereniging. Op tijd eten dus, want de kinderen moeten nog in hun schoolsportuniform gehesen, de tassen gevuld met snoep – om de calorieën op peil te houden – en flessen water, de steunzolen opgelijnd en de regenjassen uitgevouwen. Als iedereen klaarstaat, bepakt, bezakt, bejast en bezoold, belt de buurvrouw aan. Dat het niet doorgaat, wegens onweerdreiging. Gratis vrije avond! Kom daar nog maar eens om, tegenwoordig.

Dag 2: woensdag.

Geen bliksemschichten te bekennen op Weeronline. Wel druppels. Heel veel druppels. Niet alleen op Weeronline trouwens. Het is nog geen moment droog geweest. Als de lopers naar het sportveld fietsen, valt het nog mee. Het veld is zompig, dat wel. Mooi weer en een zonnig humeur moesten ze meebrengen, orders van de schooldirecteur, maar met dat eerste is ergens iets vreselijk misgegaan.

Eenmaal op de dijk houdt het op met zachtjes regenen. De zondvloed was er een mistvlaag bij. Binnen een paar seconden is iedereen zonder jas volkomen doorweekt. De regenjassen houden het natuurgeweld nog wel een minuut of tien tegen, maar dan begint het water ook door de openingen en naden te sijpelen. Geen redden aan. Vijfduizend mensen, voornamelijk kinderen, soppen plichtmatig de paden op en de lanen in. Het zonnige humeur sneuvelt hier en daar, hoewel er altijd mensen zijn die de humor van hagelstenen tijdens de avondvierdaagse inzien. Ik word nat tot in mijn ziel. Dat ik gewoon thuis op de bank tv zit te kijken doet daar niets aan af. Ja, medeleven is een raar ding.

Dag 3: donderdag.

Vandaag is het mijn beurt. Het is droog, af en toe breekt de zon zelfs voorzichtig door. Mijn schoenen zitten niet lekker, maar je kunt niet alles hebben. Man, wat een mensen op dat veld. Complete scholen, sport- en speeltuinverenigingen, met ludieke mutsen of hilarische spandoeken, ja ja, we lachen wat af. Kijk-mij-eens-betrokken-zijn-ouders waar je maar kijkt. Leerkrachten die verbeten de moed erin houden. Die van de kinderen, maar vooral die van henzelf.

In een lange sliert lopen we de dijk op, de dijk af, langs het zwembad, het park in. Al die mensen langs de kant, wat doen die hier? Hebben die geen hobby’s?

Ja hoor, regen. En zon. Een prachtige regenboog. Twéé prachtige regenbogen.

Dag 4: vrijdag.

Stralende zon, perfecte temperatuur. De slotdag. Hier is het ze allemaal om te doen: familieleden, vrienden, kennissen, buren, klasgenoten die de jeugdige wandelaars volhangen met weldadig gevulde zakken snoep. De GGD heeft campagne gevoerd om de snoepgekte in te dammen en dit jaar eens met gezonde dingen te komen, maar erg veel heeft het niet geholpen. Goed, er zitten een paar potloden tussen de buit en een stuk of dertig gummetjes in de vorm van dobbelstenen (of dobbelstenen waar je ook mee kunt gummen) maar de appels en mandarijnen zijn ver te zoeken. Logisch ook. Anders doet er volgend jaar niemand meer mee.

Posted in: Autobio