Website

Posted on 5 juni 2009

1


Helemaal tevreden ben ik nog niet. Helemaal tevreden ben ik misschien wel nooit, maar meestal ben ik uiteindelijk nét een beetje tevredener dan nu. Het moest er toch maar van komen: de nieuwe website is in de lucht. Er zal de komende tijd nog wel het een en ander veranderen, om de ontevredenheid te voeden. Misschien wordt het nog wat.

De kredietcrisis treft ons allemaal – behalve degenen die beweren dat er geen kredietcrisis is – en daarom doet ook de Geestschrijver een stapje terug: we hebben weer ouderwetse frames. Niet alleen daarom, ook omdat het eenvoudiger is bij te houden dan al die zwevende vakken, css-stylesheets en javadingetjes, want als ik een tijdje niets aan de website had toegevoegd, dan kostte het me weer anderhalve dag om uit te vogelend hoe het ook alweer zat. De Geestschrijver is schrijver, het woord zegt het al. Geen IT’er. Als erover geschreven moet worden, draaien we onze hand er niet voor om –dat geldt trouwens voor alle onderwerpen – maar daar houdt het wel een beetje op.

“Ik ben blij dat ik geen epilepsie heb,” zei Ome Ko van Half2.nl. Dat sloeg natuurlijk op de zwartwitte blokjes. Is het te druk? Het zou kunnen. In mijn hoofd zag het er mooier uit dan in het echt, moet ik toegeven. Maar ik hou van zwartwitte blokjes, ik kan er niks aan doen. Ik heb er ook sokken van en ze staan op mijn lichaam getatoeëerd. Niet die sokken, de zwartwitte blokjes. Het liefst schilderde ik mijn hele auto zwartwit geblokt, mijn huis, mijn vrouw en kinderen. Het moeten zwartwitte blokjes zijn. Voorlopig.

Alle teksten zijn nog eens bekeken op spel- en stijlfouten, want van een kwaliteitsbureau mag verwacht worden dat de taal onberispelijk is. Disclaimer: er zitten er vast nog wel een paar in, de Geestschrijver is ook maar een mens, maar het zijn er altijd minder dan bij de concurrent. Controleer het maar, als je het niet gelooft.

De columnrubriek ‘500 woorden’ – ja ja, precies 500 woorden, de titel niet meegerekend, ook dat mag je controleren – zat een beetje in het slop sinds 2006. Heel erg in het slop, eigenlijk. Ooit mee begonnen vanwege de Martin-Bril-columnwedstrijd van de Volkskrant. Niet gewonnen, wel de meeste inzendingen. Maar goed, dat gaan we weer proberen bij te houden. We kunnen het best. Niet dat ik de illusie heb dat iemand ze leest, maar je weet het tenslotte nooit.

Het meest recente stukje staat nu op de voorpagina. Een stok achter de deur om af en toe iets nieuws te produceren, hoewel er misschien ook wel nooit iemand op die voorpagina komt. Geen idee. Vroeger had ik van die statistiekprogrammaatjes, toen ze nog gratis waren. Dan kon ik in ieder geval zien hoe vaak ik zélf de website bezocht.

Mijn hoop is gevestigd op de mensen die niets beters te doen hebben. Ook weer door de crisis. Maar die wel weer een tekstschrijver nodig hebben, als de crisis eenmaal is afgelopen. Niet zomaar een tekstschrijver, natuurlijk. Nee, de Geestschrijver.

Posted in: Nu nog actueler, Tech