Helden

Posted on 24 juli 2006

0


Ik ben misschien te hard geweest. Ik heb te snel conclusies getrokken. Nu, veilig terug in de beschaafde wereld, vallen mij de schellen van de ogen. De boel is uitgeruimd en gewassen, de post is doorgenomen, de bank bezeten, het bed beslapen.

Ik kan weer helder denken.

De ware helden van Apeldoorn tonen zich in zwemparadijs Kristalbad. Kristalnacht, denk ik steeds.

We staan in de rij voor het patatloket. Een slungelig vmbo-type met veel te grote zwembroek pakt, zonder iets te zeggen, zijn puntzak aan en loopt weg. De patatbakker roept hem na: “Je geld!” De slungel komt terug, grist zijn wisselgeld van de toonbank en draait zich weer om. Nog altijd woordeloos. Ik kan mijn heilige opvoedkundige taak niet onderdrukken: “Bedankt, zeggen wij dan, in het westen.” Er is bijval van een mollige mevrouw met Indische uiterlijke kenmerken die woorden als asociaal in de mond neemt. De puistenkop kijkt lodderig, zegt niets, sjokt door. De patatbakker denkt: dat doen we nog een keer.

Niets ten nadele van het vmbo, begrijp me goed.

Ik zit in het kniediepe kleuterbad, omringd door glijbanen en waterfonteinen. Mijn zoon doet uitgelaten een dolfijn na. Er stappen twee jongens – vmbo-types zou een belediging zijn voor het vmbo-type – in het bad. Ze kijken verveeld. Een van de jongens – witte onderbroek, zwarte boxer – loopt een jongetje van een jaar of vijf omver. Met opzet, dat is duidelijk. “Oh, sorry,” zegt hij, grinnikend, “ik zag je niet.” Het jongetje heeft een donkere huidskleur, of dit een rol speelt weet ik niet.

Ik zit te ver weg om de jongens op mijn beurt per ongeluk omver te lopen. Bovendien ben ik verre van gewelddadig. Toch roep ik: “Zal ik dat bij jou ook even doen, stoere vent?” De stoere vent kijkt me meewarig aan. Misschien verstaat hij me niet, dat zou kunnen. Als mijn ruim twee meter lange lichaam – indrukwekkend volgens sommigen – langzaam uit het water rijst, lijken de jongens het toch te begrijpen. Ik heb ze niet meer gezien.

We lopen terug naar ons pittoreske en vooral schaduwrijke plekje tussen de naaldbomen. Het begint te regenen. Al twee weken kurkdroog en bloedheet, en uitgerekend in het zwembad begint het te regenen. Dat geeft natuurlijk niets: zwemmen in de regen is leuk.

Honderden Apeldoornse jongeren denken daar blijkbaar anders over, rennen gillend en krijsend door elkaar, als onthoofde kippen, wit weggetrokken en met panische ogen. Alsof ze bij het geringste contact met water tot stof vergaan, misschien zelfs exploderen. Zouden ze massaal aan deze medische aandoening lijden, zeldzaam in de Randstad maar hier wellicht heel normaal, dan is een zwembad misschien niet de meest verstandige plek om een zomermiddag door te brengen.

Als het opklaart is het opvallend rustig in het Kristalbad. Mijn dochter en ik gaan van een hoge glijbaan. Een hoge maar extreem veilige glijbaan: ik kom nauwelijks vooruit. Halverwege klinkt er een mededeling uit de speakers. Het zwembad gaat vandaag om vijf uur dicht.

Veiligheidsredenen.

Er komt meer regen dan een Apeldoorner verdragen kan.

Posted in: Vakantioneel