Dip

Posted on 22 juli 2006

0


Het is een trieste dag, vandaag.

Triest omdat het de laatste dag van de vakantie is: morgen gaan we weer naar huis. Zo’n laatste dag is eigenlijk niet de laatste dag, want je slaat vroeg in de ochtend al aan het opruimen en inpakken, opmaken, uitzoeken en weggooien, en dat gaat tot laat in de avond door. Sommige mensen maken ook tenten, caravans en grondzeilen schoon op die dag, zo ver willen wij niet gaan.

Hoe dan ook: eigenlijk is de voorlaatste dag de laatste dag, hoewel je daar beter niet bij stil kunt staan, omdat je het dan, als je een beetje consequent en negatief bent, zo ver door kunt trekken dat de eerste dag de laatste dag is.

Of eigenlijk de dag daarvoor.

Triest omdat ik het eigenlijk helemaal niet erg vind dat we weer naar huis gaan. Omdat ik blij ben dat we weer naar huis gaan. Mijn eigen bed, mijn eigen tuin, mijn eigen televisie, mijn eigen 19” tft-scherm. Dat is niet zoals het hoort.

Triest omdat ik triest word van tegenstrijdige gevoelens.

Triest omdat ik twee weken geleden drie fietsen op het dak van de auto heb getild – waarvan de zwaarste bijna dertig kilo weegt – en bij aankomst er weer vanaf, dat ik dat huzarenstukje morgen nog een keer mag opvoeren en dat we geen meter op die dingen hebben gefietst.

Triest omdat het vandaag wéér veel te heet wordt om normaal te kunnen functioneren, dat we wéér moeten zoeken naar een streepje schaduw gelijk een junkie naar een shot. Wéér gedoemd om de hele dag te hangen in een stoel, aan een meer of in een supermarkt met airconditioning. We verbranden levend, ondanks factor vijftig.

Triest omdat het hier is vergeven van de wespen: iedere dag worden het er meer. Het ene kind reageert hysterisch, het andere verstijft. Brood, beleg, limonade, koekjes: niets is veilig. Heel erg hard gillen helpt, maar veel te kort.

Triest om de aanblik van kronkelende, verschroeide wespenlichaampjes als gevolg van het elektrische verdelgingsgereedschap en de daarmee gepaard gaande genotsgevoelens van het hele gezin.

Triest omdat mijn laptop lijkt in te storten. Het ene na het andere programma start niet meer op of doet niet meer waarvoor het is bedoeld. Met kunstgrepen en heel veel geduld – waar haal ik het vandaan – kan ik toch nog e-mails versturen en de website aanpassen, maar het is slechts een kwestie van tijd totdat ook die kunstgrepen het niet meer doen.

Triest omdat ik een maand lang iedere dag een stukje naar de krant heb gemaild in het kader van een columnwedstrijd en dat ik vandaag lees dat de inzendingstermijn van de imitatiewedstrijd is verstreken. Dit kan twee dingen betekenen: ik ben straks triest omdat ik niet heb gewonnen, dus blijkbaar ben ik niet goed genoeg. Of ik ben straks triest omdat ik wel heb gewonnen, dus blijkbaar aap ik iemand na.

Triest omdat ik triest word van dubbele gevoelens.

Triest omdat ik de vijfhonderd woorden slechts op het nippertje haal, met emmers zweet.

Posted in: Vakantioneel