Geladen

Posted on 17 juli 2006

0


Met weemoed denken wij terug aan de laderloze vakanties.

In de deux chevaux naar Zuid-Engeland. Met de tent tussen de eekhoorns en de wilde paarden in New Forrest. Niets dan de uitneembare achterbank om op te zitten. Theezetten op gas, koken op gas, lezen op gas.

Met de tot camper omgebouwde oude tapijtbus afzakken langs de Loire. Bergpassen bedwingen met lekkende remmen. De koning van de weg achter het grote bakelieten stuur, Gauloise tussen de lippen.

Of, nog eerder, op de motor naar Zweden. De motorhelm kon je gewoon aan je stuur laten hangen. Sterker nog: het werd als een belediging opgevat als je het niet deed.

De lader was toen nog niet uitgevonden.

Een kleine zes jaar geleden, tijdens onze eerste korte caravanvakantie, was onze dochter ziek en moesten we hemel en aarde bewegen om een telefooncel te vinden. De vakantie daarna besloten we een mobiele telefoon aan te schaffen. Sindsdien is het bergafwaarts gegaan. Zoals met die lekkende remmen: niet meer te stoppen.

Die ene mobiele telefoon, dat werden er twee. En toen moest de digitale camcorder van de Aldi mee. Het analoge fototoestel maakte plaats voor een digitale. Dan zit je al snel op vier laders. Het is te overzien.

Nu niet meer.

Die eerste mobiele telefoon is reeds lang overleden en vervangen. De tweede nog altijd niet, maar wel bijna. Er zit nog beltegoed op, zonde om weg te gooien, maar de toekomstige vervanging is ook al mee, omdat de oude het vaker niet dan wel doet. Dus dat zijn al drie telefoons. Drie laders. Nee, vier: ook nog een in de sigarenaansteker van de auto. Plus eerder genoemde camcorder en fotocamera. Zitten we op zes.

Omdat ik door wilde werken in de vakantie – om de volgende vakantie vast te verdienen – moest de laptop mee. Zeven.

De TomTom loopt ook niet op lucht. We hebben alleen een lader in de auto, permanent aangesloten. Maar toch: acht.

Zaklampen, anti-allergie-apparaten, elektrische insectenverdelgers op penlites. Dus: een batterijoplader. Nooit weg. Negen.

Altijd maar dat geïrriteerde tandvlees tijdens de vakantie. Waarom moeilijk doen? De elektrische tandenborstel van thuis mee. Hier waren we de lader van vergeten, dus we hebben vandaag maar een nieuwe tandenborstel gekocht bij de Kijkshop in Deventer. Met lader. Tien.

Allemaal met een ander stekkertje, op geen enkele wijze inwisselbaar. Dat de elektriciteitscentrale van Teuge het zomaar aankan: het is een godswonder.

Wat zal de toekomst brengen?

Vier telefoons. Twee Nintendo’s. Twee laptops, minimaal. Een mobiele printer. Een TomTom die ook op de fiets kan, en dan is een lader op 220 handig. Geen camera’s meer, die zitten allemaal in de mobiele telefoons, dus dat scheelt, en ook de mp3-spelers zijn ingebouwd. Komen we toch nog op veertien, als ik goed heb geteld. En dan vergeet ik al die innovaties waar we vandaag nog helemaal geen weet van hebben en de dingen die ik nu nog te decadent vind. Zo decadent dat ik ze niet eens kan bedenken.

Een beetje zoals de laptop, een paar jaar geleden.

Posted in: Tech, Vakantioneel