Teuge

Posted on 13 juli 2006

0


Diezelfde koningin Wilhelmina en haar gezinsleden zetten, dra ze de kust weer veilig achtten, voet op vaderlandsche bodem te vliegveld Teuge. Het onbeschrijfelijke toeval wil dat wij daar nu aanstalten maken om te gaan eten, in restaurant Take Off Teuge, behorende bij de plaatselijke vliegschool. De geschiedenisles duurt voort.

Ik twijfel tussen de roergebakken kipfilet – ‘kipfiltet’ staat er abusievelijk op de menukaart – met sugarsnaps (ss), sojasaus (ss) en knoflook en de ossenhaaspuntjes met zigeunersaus, hoewel de Wienerschnitzel ook fijn in de sfeer blijft. Behoort een combinatie wellicht tot de mogelijkheden? Straks vragen.

Dikbuikige piloten met gloeiende aardappels in hun geaffecteerde kelen bevolken het terras, alsook de harde kern der stamgasten. Mannen met vliegenierspetten, bomberjacks, zonnebrillen. Gepensioneerde jachtvliegers? Simulanten? Dromers? Spotters? Hoe dan ook: er zit een hoop aandachttrekkerij bij. Ik probeer gesprekken op te vangen, maar ze waaien precies de verkeerde kant uit. Mijn pen weigert elke dienst, bovendien. In mijn broekzak vind ik nog een halve. Beter een halve pen dan een lege dop en ten hele gedwaald, zou je zeggen, maar erg helpen wil het niet.

“Als iedereen het zo zou doen, dan zou je nooit schade hebben,” hoor ik er een zeggen. Deze meneer heeft alle antwoorden, dat is wel duidelijk. En: “Als je het aan mijn hart vraagt zeg ik nee, maar als je het aan mijn hoofd vraagt zeg ik, ja, vooruit.” Zijn gesprekspartner beent weg met de mededeling dat hij de kist nog even naar binnen rijdt. Mannen van de wereld.

De PH-JMP raast over de startbaan, komt los van de grond. We zijn geen kenners, maar jarenlange ervaring heeft geleerd dat dit het vliegtuig met de parachutisten is. De letters JMP die zo mooi het woord ‘jump’ vormen, is dat toeval? Straks zullen de bepakte mannetjes, gelijk mieren, vrijwillig uit het toestel springen en horen wij op het terras het geklapper van de opengaande parachutes. Tot zover geen nieuws.

Een vlieg-, spring- of zweefinstructeur met een haarstukje – scheer dan gewoon je kop kaal, als een echte vent – strijkt neer met drie pupillen. Of ze nog iets willen drinken. Een van de kereltjes, rood poloshirtje, vergewist zich er iedere twee minuten van of zijn zwarte pet en zijn veel te opzichtige groene zonnebril zich nog wel op de juiste wijze op zijn hoofd bevinden. Gek eigenlijk, dat je je daar druk om maakt en het je tegelijkertijd niet deert dat je er belachelijk uitziet. Nou ja. De jeugd.

Op weg naar het toilet inspecteer ik nog even het binnenste van Take Off Teuge. Zo heette het niet, vorig jaar, en zo strak en zakelijk zag het er een jaar geleden niet uit. Foto’s hingen er aan de wand, veel foto’s – van Wilhelmina, ja – en miniatuurvliegtuigen en luchtballonnen, vliegbrevetten en andere certificaten, luchtvaartgerelateerde prullaria. Tot de laatste vierkante centimeter met stickers beplakte deuren.

Het eten arriveert, het was ons al bijna ontschoten. De ossenhaaspuntjes, politiek verreweg het correctst. Ik ben blij dat ze vergeten zijn de aardappels te schillen, anders had het nóg langer geduurd.

Posted in: Vakantioneel