Kookluk

Posted on 12 juli 2006

0


Gisteren zijn we doorgedrongen tot De Kern. Vandaag is het tijd voor iets lichtvoetigs.

De TomTom brengt ons niet op de parkeerplaats bij de hoofdingang van paleis Het Loo, maar helemaal aan de andere kant, aan de oostelijke zijde van het optrekje. Ons maakt het niet uit, behalve dan dat we geen uitrijmuntje nodig hebben. Gemoedelijk lopen we naar de ingang: kaartjes kopen moeten we toch.

We beginnen in de koninklijke stallen. ‘Kookluk’, zegt mijn halve gezin en met hen de helft van de Nederlandse bevolking. Maartje van Weegen ook, meen ik. Of ‘koonk’. Waarom weet ik niet. De teloorgang van het onderwijs kan het niet zijn, de merkwaardige en consequente verspreking loopt door alle leeftijdslagen. Over intelligentie zegt het ook niets, anders had het verschijnsel mijn gezin niet getroffen en die Maartje is niet dom. Ik weet alleen dat het niet is uit te roeien, dat er waarschijnlijk nooit een verklaring – wetenschappelijk of anderszins – voor zal zijn.

De koninklijke stallen dus. Althans, een deel daarvan – men vraagt zich af waar ze al die paarden voor nodig hadden – met een fototentoonstelling van de koninklijke familie door de jaren heen. Plaatjes van prinsen, prinsessen, koninginnen op koninklijke momenten, maar ook op momenten dat ze proberen net te doen of ze gewone mensen zijn. Dat lukt van geen kanten, maar de pogingen zijn aandoenlijk. Meisjeskampen voor de jonge Juliana – als ik haar foto’s zie ga ik prins Bernhard beter begrijpen – in militaire barakken, maar met een ruime, afgebakende vluchtweg naar de paleiselijke vertrekken. Verjaardagsfeestjes, precies zoals Het Volk het doet, maar dan in een balzaal, in avondkleding, met zorgvuldig geselecteerde beste vriendinnen. Compleet met alleraardigste verjaardagscadeautjes, zoals De Groene Draeck.

Achterin de stallen, onzichtbaar voor bezoekers met een gemiddelde lichaamslengte of minder, voltrekt zich een statisch, enigszins surrealistisch tafereel: een orgie van blote etalagepoppen. Wat ze doen is ook voor de bovengemiddelden niet te zien, maar er is van alles bij voor te stellen. Veel plezier lijken ze er niet in te hebben. Ik ook niet, maar iets beters is zo gauw niet voorhanden.

Er zijn meer stallen, met koetsen, arrensleden, klassieke auto’s. Altijd goed. De groene, Grosse Mercedes-Benz 300 cabriolet van koningin Wilhelmina: had Adolf Hitler niet dezelfde? Of was dat een ouder type? Misschien voor een zacht prijsje overgenomen, zo goed als nieuw en altijd binnen gestaan.

Rare hobby’s houden die lui erop na. Muren vol met schedels, afgehakte olifantenpoten als asbakken naast de open haard. Die hadden die olifanten toch niet meer nodig, zegt mijn dochter droogjes.

In de koninklijke paleiswinkel koopt ze twee versierde pillendoosjes, want die spaart ze. De ene vrijwilligster legt de ingepakte doosjes op de toonbank, achter de kassa. De andere vrijwilligster drukt de knop in die met veel geraas de geldlade opent, de doosjes lanceert en op de vloer doet belanden. Goed personeel: daar is bijna niet meer aan te komen, tegenwoordig.

Op het koninklijk toilet overdenk ik de dag die bijna achter ons ligt. Voor de koninklijke dagschnitzel is het nog te vroeg.

Posted in: Vakantioneel