Draadloos

Posted on 9 juli 2006

0


Daar zit ik dan. Het is half elf geweest, de vijfendertig jaar oude voortent ziet er, zo van binnenuit gezien, strak uit. De scheuren, al dan niet opgelapt, zie je nauwelijks in het donker. Van alle kanten hoor ik schapen, geiten, kippen en nog meer schapen. Af en toe een auto op knisperend grint.

En mensen. Mensen die ik niet ken, die mij niet kennen, mij niets zeggen, niets tegen mij zeggen. Ja, als ik groet, dan groeten sommige terug. Ik ben altijd de eerste. Het is allemaal terug te voeren op mijn opvoeding.

Waarom schrijf ik dit? Omdat ik niet weet wat ik anders moet schrijven. Waarom weet ik niet wat ik anders moet schrijven? Omdat ik geen internet heb, hier.

Een week geleden heb ik de boer gebeld. Of hij over een draadloos netwerk beschikt, waar ik met mijn laptop op mee zou kunnen liften. Een draadloos netwerk? De man had niet het kleinste begin van het flauwste vermoeden waar ik het over had. O, het gaat over computers? Daar wist zijn dochter wel iets van. Hij niet.

Uiteindelijk heb ik hem uit kunnen leggen wat ik bedoelde, ik geloof althans dat het kleinste begin van het flauwste vermoeden aanstalten maakte om zeer binnenkort het voornemen op te vatten een schijnbeweging te maken die ertoe zou kunnen leiden dat het de kop voorzichtig zou opsteken.

Nee, de boer heeft geen draadloos netwerk. Wel internet, maar dat komt verre van draadloos tot stand. De draad in kwestie is een telefoonsnoer, dat met een beetje gepiel uit het telefoontoestel kan worden getrokken, waarna het stekkertje in de achterkant van de computer wordt gestoken. Het past precies in dat gaatje, je hoort ‘klik’ en het zit. Vervolgens moet er met de muis op een dingetje worden geklikt, waarna angstaanjagend gekraak weerklinkt, rechtstreeks uit de donkerste krochten van de hel. En dan ineens – het zou inderdaad de duivel kunnen zijn – is er internet.

Of ik dat stekkertje ook eens in mijn laptop zou mogen steken, dat durfde ik niet te vragen. We hebben een zakelijke relatie, de boer en ik, het geeft geen pas als ik binnendring in de woonstee, de huiskamer van de boerenfamilie om mijn laptop met het stekkertje van de boer te penetreren om het duivels gekraak te doen weerklinken.

Gisteravond kwamen we aan op de boerderij. De boer begroette ons enthousiast, verre van boers, hoewel ik misschien te weinig ervaring met boeren heb om hier objectief over te kunnen oordelen. Hij had nog eens nagedacht over ons gesprek over draadloze, kraakloze netwerken. En toevallig belde er een meneer van het telefoonbedrijf, en die meneer deed hem een aanbieding die hij niet kon weerstaan. Er zat een kastje bij, zonder draden, daar hoefde hij helemaal niets voor te betalen. Ja, dacht hij, als het dan toch gratis is, dan moest ik dat maar doen, toch?

Om kort te gaan: de boer heeft een draadloos netwerk. Het wordt over twee weken geïnstalleerd. De dag dat wij weer naar huis gaan.