Marokkaan

Posted on 7 juli 2006

0


De toonaangevende columnist van mijn ochtendblad verhaalt over zijn mooie auto, waar hij graag naar kijkt, over de Marokkaan die het ruitje intikt en met zijn TomTom aan de haal gaat.

De columnist waarvan sprake heeft er moeite mee een Marokkaan een Marokkaan te noemen, uit een soort politieke correctheid. Dat wil zeggen: wat we vroeger politiek correct vonden, want tegenwoordig is het juist politiek correct om een Marokkaan een Marokkaan en nog een heleboel andere dingen te noemen.

Ik herken het gevoel van de columnist. Hij ziet de hele dag TomTomdiefjes in scooterrijdende Marokkaantjes, wat hem in een ‘spagaat van emotie en rede’ brengt. Ik zie mezelf graag als een sociale jongen, gespeend van vooroordelen, dus de lezer begrijpt al waar ik naartoe wil, welke vraag prangt dat het een lieve lust is: wat is het voor auto?

Ik kan daar slecht tegen: zeggen dat je een mooie auto hebt en er dan niet bij vertellen wat het is. Ik heb zelf een mooie auto, vind ik, en ik kijk er ook graag naar als ik het even niet meer weet. Ook als ik het wel weet, trouwens. Is mijn auto – ik zeg ook niet wat het is, om te zieken – mooier of minder mooi dan die van de columnist?

Minder mooi, zou je denken, want de columnist – een BN’er van formaat – verdient natuurlijk veel meer dan ik en dan kun je een mooiere auto kopen. Aan de andere kant: iemand met – ik zeg maar wat – een dikke dure Mercedes vindt zijn auto veel mooier dan die van mij, terwijl ik niet eens dood onder zo’n Mercedes gevonden zou willen worden.

Maar we gaan het natuurlijk niet de hele tijd over auto’s hebben. Kom op zeg, ik ben geen leeghoofd. Nee, dan de TomTom. De Marokkaan rukte hem van de voorruit, schrijft de columnist. Ik heb ook een TomTom, maar het eerste wat ik heb gedaan toen ik hem had uitgepakt was die lelijke, mooie-auto-ontsierende zuignap voor de voorruit weggooien en een op maat gesneden houdertje voor het ding op internet bestellen.

Waarom ontsiert de columnist in kwestie zijn mooie auto wél met die lelijke zuignap? Is hij onverschillig? Is het zo’n mooie auto dat er geen paar tientjes meer overschieten voor een stukje subtiel op het dashboard gemonteerd plastic? Wéét de columnist niet van subtiele stukjes plastic? En hebben alle nieuwe mooie auto’s tegenwoordig niet gewoon een inpandig navigatiesysteem, met een schermpje dat zachtjes het dashboard uitzoemt en na gebruik er weer in?

Is het dan misschien een klassieker? Mijn mooie, veertien jaar oude auto kan met enige fantasie een aankomend klassieker genoemd worden, hoewel genoemde Mercedeseigenaar hem zal afdoen als ouwe bak. Zou de columnist zich voortbewegen in de stijl van de zestiger jaren? Zou de auto zo oud zijn dat er geen subtiel stukje plastic voorhanden is?

Mocht dit stukje de columnist  ooit onder ogen komen, dan hoop ik dat hij de moeite neemt mijn vragen te beantwoorden. Die columnwedstrijd winnen, dat is van minder belang.

NASCHRIFT: Inmiddels weet ik dat het een Volvo 850 T-5R estate in de kleur Cream Yellow betreft. Helemaal geen dure nieuwe auto dus, maar gewoon een tweedehands Volvo. En wel bijna net zo mooi als mijn eigen tweedehands Volvo 240 estate, rookgrijs metalliek met zwartlederen interieur. Ja, ik weet dat ik met dit naschrift de 500 woorden ruim overschrijd. Het moest even.

NASCHRIFT NASCHRIFT: De kans dat de columnist waarvan sprake dit stukje leest, is nu wel zo’n beetje verkeken. Tenzij er een hemel is, natuurlijk. Met internet.

getagged: