Ballet

Posted on 5 juli 2006

0


De laatste balletles aller tijden van mijn dochter – acht jaar – is er een gevuld met gracieuze lichaamshoudingen, magistrale danspassen, betoverende glimlachen, zenuwtergende ergernissen.

Ze hebben examen. Officieel wordt er een tante van de Royal Academy of Dance overgevlogen die de meisjes in het Engels beoordeelt. Normaal mogen er ook, volgens het protocol, geen ouders bij: stel je voor dat die gaan zeiken over de uitslag. Vandaag is het onofficieel. Goddank, dat scheelt weer een bak geld.

Balletjuf W. is dus van de koninklijke academie. Alle dure madammen van de stad – of eigenlijk hun kindermeisjes – komen daar op af met hun prinsesjes, want de koninklijke academie, dat heeft klasse. Dat is chique. Wisten wij veel: we zijn gewoon achter een vriendinnetje aangehobbeld.

Dat de lessen ondertussen worden gegeven in een bouwvallig, benauwd stinkhol met een zweterige, want veel te kleine kleedkamer, dat je door de achterdeur binnenkomt, dat die achterdeur niet eens behoorlijk sluit, daar stappen de dames opvallend makkelijk overheen. Mijn meisje danst bij de Royal Academy of Dance, mijn meisje is van de elite.

De exorbitante eisen die balletjuf W. aan haar balletkindertjes en – vooral – de ouders stelt, die worden ook graag voor lief genomen. Een beetje gemopper, dat kan er soms nog wel vanaf, maar daar ligt de grens. Dat van de meisjes in de aanloop naar een examen of voorstelling – en die aanloop duurt doorgaans een maandje of zes – wordt geëist dat ze minstens drie keer per week komen opdraven om te oefenen: het wordt geaccepteerd. Wie toch durft te klagen, krijgt te horen dat de extra lessen rechtstreeks uit de goedheid van balletjuf W.’s hart komen. Dat het kind slaap tekort komt, haar vriendinnetjes kwijtraakt en onderpresteert op school, daar hoor je háár in ieder geval niet over.

Het roze strikje op de jurk voor de uitvoering moet een week later ineens rood zijn, de week daarna toch maar blauw en uiteindelijk – wat een idee! – roze. De zojuist aangeschafte mayo is gesneuveld in de plannen en moet plaatsmaken voor korte sokjes. Er moet een kanten randje aan de tutu, of we dat vóór dinsdag aanstaande geregeld kunnen hebben. En niet zeuren: kijk eens wat ik allemaal geheel belangeloos voor jullie kinderen doe!

Dat is nu voorbij: dochterlief gaat op jeugdtheater. Maar balletjuf W. zou balletjuf W. niet zijn als ze het niet in stijl zou afsluiten. Ze moppert dat het zo warm is in de tot balletzaal verbouwde huiskamer: het is buiten dertig graden en er zitten veel te veel toeschouwers op elkaar gestapeld. Het is dus ónze schuld, dat de ruimte veel te klein is heeft er niets mee te maken. Ze moppert dat het examen uitloopt: zij was immers precies op tijd binnen. Dat wij ook op tijd binnen waren, netjes klaarzaten op ons klapstoeltje, en dat zij alles nog moest klaarzetten: details.

Het sierlijke dansen van mijn dochter, vol overgave, is ontroerend. Een beetje jammer zelfs, dat ze stopt. Maar wat ben ik blij dat we van die wanordelijke, dictatoriale heks verlost zijn.

Posted in: Cultuur