Fit

Posted on 29 juni 2006

0


Moesten we maar weer eens naar de sportschool.

Het elektronische toegangspoortje herkent mij en mijn ledenpasje niet. Logisch, na drie maanden afwezigheid. Toegangspoortjes zijn ook maar mensen. Mijn sleutelhangermuntje voor in het kleedkamerkluisje is verloren gegaan: per ongeluk ergens ingegooid waar het niet meer uit kon. Gelukkig heb ik een euro.

Eerst maar een beetje warmdraaien op de crosstrainer. Vijftien minuten, verrassingsprogramma, niveau 12, dat moet genoeg zijn. Rustig opbouwen. We willen geen blessures in de vakantie.

Kijk aan, een balletmoeder. Jij ook hier? Ja, ik ook hier. Hoe lang al? Anderhalf jaar. Goh, ik heb je hier nog nooit gezien. Ik jou ook niet. Wanneer ga je altijd? Maandag en donderdag. Jij? Ik ga eigenlijk nooit.

Vriendelijke, spontane vrouw, die balletmoeder. Beetje hyper. Aandoenlijk buitenlands accent. Net zo chique als de rest van de balletmoeders, maar ze loopt er niet zo mee te koop. En ach, laat ik het maar gewoon zeggen: helemaal niet onaardig om te zien. We wisselen nog wat wetenswaardigheden uit over het aanstaande balletexamen en dan verdwijnt ze de aerobicszaal in. Mijn kwartier zit erop, ik stap van de crosstrainer. Vergeet ik helemaal te kijken hoeveel calorieën ik er vanavond weer bij mag snaaien. Gokken dan maar.

Buik- en rugoefeningen op de Hele Grote Bal, daar kun je beter niet aan beginnen als je te veel hebt gezopen. Ik voel me een circusartiest op dat ding, hoog in de nok van de tent. Het applaus blijft uit, ook wanneer ik ongeschonden de overkant bereik.

Tijd voor brute spierkracht. Stoeltje op de laagste stand, borstkussen naar achteren, links en rechts een kilo of vijfendertig. Drie maanden geleden zat ik op vijftig, geloof ik, maar zoals ik al zei: rustig opbouwen. Ik trek de handvatten naar me toe, laat ze weer vieren, en dat twaalf keer. Valt mee.

Ondertussen kijk ik naar de crosstrainers, de loopbanden, wat daar zoal op staat. Vrouwen. Alleen maar vrouwen. Jong, oud, strak, lubberend, lelijk, mooi, heel mooi, blond, donker. Vooral blond. Huismoeders? Parttime carrièrevrouwen? Directeursvrouwen? Oude adel? White Trash? Het is niet te zeggen. Een paar bekende gezichten, buiken, benen, borsten, billen, maar de meeste heb ik nooit gezien. Een frons van herkenning, hier en daar, steeds net geen groet. Je ziet ze denken: spannend hoor, zo’n man, maar nu even niet. Je ziet ze denken dat ze denken te weten wat ik denk. Denk ik.

Een exclusieve club is het, werd mij verteld toen ik er voor het eerst was. Exclusief betekent hier dat het wel een beetje goedkoper had gekund. Maakt niet uit: lekker in de buurt, ruime parkeergelegenheid, Aldi, Albert Heijn en slijter in de directe nabijheid. Ik zou alleen wat vaker moeten gaan, de automatisch incasso loopt gewoon door en mijn conditie holt naar het niveau van anderhalf jaar geleden. En die huisvrouwen hebben recht op mij.

Een half uur en drie krachttoestellen verder: biceps, triceps en schouders zijn aan bod geweest. De benen kunnen wachten tot volgende week. Of over een maand of drie.

Rustig opbouwen.

Posted in: Autobio