Prematuur

Posted on 28 juni 2006

0


Zo, de kinderen slapen. Zitten we goed? Kussentje in de rug? Polyetherkubus onder de moede voeten? Hapje en drankje binnen handbereik? Lichten gedimd? Telefoon uit? Deur op slot? Dan kunnen we wat mij betreft beginnen.

De hoofdpersoon staat, als uit het niets, in een ruimte die we niet kennen. Te praten met een man die we niet kennen. Halverwege een onverstaanbare zin bovendien, uitgesproken met een pathetische snik waarvan we de reden niet eens kunnen vermoeden. Het is weer zo laat: te vroeg begonnen.

Normaal nam ik vijf minuten vóór de aanvangstijd. Dat zou genoeg moeten zijn. De eindmarge wat ruimer: er zal maar net een bekende wereldburger dood zijn gebleven of een bruisende metropool platgebombardeerd. Je weet het niet van tevoren.

Maar te vroeg? Daar zijn geen excuses voor te bedenken. Dat de paus over precies een uur het loodje legt en ze nu écht de ontknopende aflevering van dat vervolgfeuilleton moeten starten om op tijd klaar te zijn voor het tragische nieuws, hoewel het volgens de gids pas over drie minuten aanvangt. Of dat er een stroomstoring in de lucht hangt en de intuïtie van de netmanager hypergevoelig is voor die dingen, dus dan kun je niet vroeg genoeg beginnen, ja toch? Dat het hele land toevallig bijtijds op moet, morgenochtend, wie zijn wij van de publieke omroep om daar geen rekening mee te houden?

Die excuses.

Kijk, er is best eens iets te vroeg afgelopen, dat snap ik. Maar daar hebben ze toch pauzefilmpjes voor? La Linea, het Italiaanse potloodstreepmannetje, die was daar handig voor. Of een fijne, tot floppen gedoemde videoclip van eigen bodem. Dan ga je niet maar vast beginnen met het volgende programma. Dat doe je niet.

Vijf minuten. Voor als de klok van de HDD/DVD-recorder een keer per ongeluk wat achterloopt. Nou, vergeet het maar. Het is dikwijls de Vpro die de begintijden aan de laars lapt. Dingen om te lachen waar ik echt geen seconde van wil missen en ik zal nooit weten hoeveel ik dus mooi wél heb gemist. Tergend spannende cliffhangers, waarvan het verlossende vervolg te pletter stort in de onpeilbare diepte tussen wat er in de gids staat en het parallelle universum der werkelijke aanvangstijd.

Daar zitten we dan een week op te wachten.

Je kunt klagen wat je wilt, per e-mail of brief: nooit hoor je meer wat. Dus wat doen we dan? Juist: we maken er tien minuten van. Dan kan het echt nooit meer misgaan.

Wel dus.

Net als vorige week vinden wij onze held in een situatie die onmogelijk te rijmen valt met het einde van de aflevering ervoor. Hoe hij er is gekomen? Wat hij daar doet en waarom? Wie de man met de bochel en het houten been is en waaraan hij zijn spraakgebrek heeft te danken? Waar ze het in godesnaam over hebben en wanneer hij die taal heeft geleerd? Of het een terugblik is of juist een toekomstbeeld? Een koortsdroom?

Geen idee.

Is dát dan wat de Vpro bedoelt met progressief?

Posted in: Nu nog actueler