Voetbal

Posted on 25 juni 2006

0


Toch maar even de televisie aangezet.

Ik zie mannen in wijnrode pakjes en mannen in witte shirts met blauwe broekjes. Geen oranje, behalve op de tribune. Wie zijn wij? Als ik een gokje mag wagen: rood zit het dichtst bij oranje. De namen hebben iets Portugees, maar dat kan toeval zijn.

Na een paar minuten reist het vermoeden dat het toch de witblauwe mannen betreft. Van Persie, dat zegt me iets, is dat niet die verkrachter? De naam Van der Vaart heb ik, meen ik, gelezen in relatie tot de hoer van Amsterdam. Zeg niet dat ik niks van voetbal weet.

Merkwaardige vergissing: een meneer met een oranje stropdas en geen shirt. Zou hij in de war zijn met een shirt en geen stropdas? Het doet wat met je, zo’n voetbalwedstrijd. Achteraf zal hij er ongetwijfeld hartelijk om kunnen lachen.

Er is sprake van een vuistslag. Een meneer in een wit shirtje krijgt een rode kaart van een meneer in een geel shirtje. Van vroeger, toen we elke zondag gedoemd waren tot Studio Sport – hoewel mijn vader het steevast Sport in Beeld noemde – weet ik dat er een meneer in een zwart broekje en dito poloshirt over het veld rende. Is dat veranderd? Of is de scheidsrechter ziek? De meneer in het gele shirtje bereid gevonden hem tijdelijk waar te nemen? Hoe sympathiek. De man zal best iets beters te doen hebben. Zo kan het dus ook. De verkeerde beslissing – want door de commentator in twijfel getrokken en die zal er kijk op hebben, anders word je geen commentator – valt hem niet aan te rekenen: hij doet het ook voor het eerst.

Ja, de commentator. De hele tijd kaarten tellen. Acht rode, zesenveertig gele, in deze wedstrijd alleen. Hij blijft erover doorgaan. Heeft geen flauw benul van wat er verder gebeurt. Toevallig zijn daar net sfeerbeelden van het overvolle strafbankje. Was ik de meneer in het gele shirtje, ik wist wat me te doen stond: de wedstrijd onmiddellijk stilleggen en een nieuw strafbankje laten timmeren. Desnoods deed ik het zelf. Misschien was ik wel handig, als ik de meneer met het gele shirtje was. De opties: een geheel nieuw strafbankje, maar groter, meer een strafbank. Het bestaande strafbankje van een aanbouw voorzien. Een strafbankje timmeren van ongeveer dezelfde grootte en naast het oude strafbankje zetten.

De wedstrijd lijkt inderdaad stilgelegd. Er lopen mensen over het veld. Die meneer in dat witte overhemd, met zijn door de buurvrouw gecoiffeerde hoofd, dat is Marco van Basten, dat weet ik, die heb ik in de krant gezien. Maar ik zie niemand timmeren. Doen ze dat achter de schermen? Hebben ze een werkplaats? Er zitten mannen aan een tafel, één van hen is Willem van Hanegem, die ken ik ook, maar wat heeft hij met voetbal te maken? Iedereen denkt er maar verstand van te hebben, tegenwoordig.

Enfin, het blijkt afgelopen. De eindstand: 1-0 voor de roden. De oranje vlaggetjes kunnen naar zolder, de toeters in het vet. Stil aan de overkant.

Eindelijk rust.

Posted in: Nu nog actueler